Weet u het nog? Nog maar een paar jaar geleden stond de agenda van’Alfa Romeo leek vrij duidelijk. In 2025 zou er een nieuwe Stelvio komen, gevolgd door een nieuwe Giulia in 2026. Toegegeven, er werd ons toen weliswaar alleen 100 % volledig elektrische modellen aangekondigd, maar de opvolging was in ieder geval verzekerd.
Sindsdien is alles veranderd. De projecten zijn geannuleerd en De terugkeer van Alfa Romeo naar het D-segment wordt momenteel «onderzocht». Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan is het echter moeilijk om naar de nieuwe Dodge Charger te kijken zonder te bedenken dat een deel van de oplossing al bestaat. Want deze Charger lijkt namelijk verdacht veel op wat een Alfa Romeo Giulia had kunnen worden… en zelfs op een Alfa Romeo GTV.
Een Giulia en een GTV in Amerikaanse stijl?
Deze vergelijking kan een glimlach opwekken als we ons herinneren dat Dodge al eens een Alfa Romeo heeft overgenomen: de Hornet was niets anders dan een grotendeels omgebouwde Tonale. Met het bekende succes. Blijkbaar hebben de tot Lancia omgebouwde Chryslers geen les geleerd…
Maar bij de Charger ligt het anders. Het gaat hier niet om het nemen van een Dodge, het vervangen van twee logo’s en het ontwerpen van een nieuwe grille. Het is vooral de technische basis die interessant is. De Charger wordt aangeboden in twee carrosserievarianten: de tweedeurs coupé, die vanaf 2024 op de markt komt, en de vierdeurs sedan die in mei 2025 verschijnt. Bekijk ze eens met de ogen van een Alfa-liefhebber: het is moeilijk om je niet respectievelijk een GTV en een Giulia voor te stellen. En technisch gezien is het idee veel minder vergezocht dan het lijkt.
STLA Large: alles was er al
De Dodge Charger is gebaseerd op het STLA Large-platform, een platform dat we op Italpassion lange tijd bekend als «Giorgio 2». Deze nieuwe architectuur van Stellantis was bedoeld voor de topmodellen van de groep, met name bij Alfa Romeo, Jeep en Dodge. Er was zelfs overwogen om deze ook bij Maserati in te zetten.
We gaan niet de hele geschiedenis nog eens doornemen, maar één detail is essentieel om de huidige situatie te begrijpen: er bestaat niet slechts één STLA Large, maar er zijn verschillende varianten, LP1, LP2, LP3 en LP4.
De toekomstige Alfa Romeo’s waren ontwikkeld op basis van het STLA Large LP3-platform, dat was ontworpen voor de elektrische 100 %. Dodge maakt daarentegen gebruik van het STLA Large LP1-platform, dat daadwerkelijk geschikt is voor meerdere aandrijfvormen. Toen Stellantis zijn strategie aanpaste vanwege de vertraging in de elektrische markt, kwamen de Alfa Romeo-projecten daardoor in een impasse terecht. Bij Dodge was dat niet het geval. En daar wordt de situatie frustrerend: het platform dat Alfa Romeo vandaag de dag nodig zou hebben, bestaat wel degelijk binnen de groep.
Elektrisch, viercilinder of zescilinder: maak uw keuze
Hetzelfde geldt voor de motoren. Dodge heeft al elektrische versies met een vermogen tot 370 kW (ongeveer 500 ch) en 500 kW (ongeveer 680 ch). Voor een Europese Alfa Romeo is dat bijna te veel: een instapmodel met achterwielaandrijving van rond de 220 kW, oftewel 300 ch, zou al een uitstekende basis zijn geweest.
En voor wie geen elektrische auto wil, is er vooral de nieuwe GME-zescilinder van 3,0 liter. We hebben er op Italpassion al uitgebreid over geschreven: hij is onder meer verkrijgbaar met 550 ch en zal naar verwachting nog krachtiger worden, met een versie met 600 ch wordt in de loop van 2027 verwacht, terwijl sommige preparaten overtreffen nu al de 1 000 ch. Met de Dodge Charger kun je bovendien kiezen voor vierwielaandrijving of achterwielaandrijving. Geweldig!
Ik heb al reacties gekregen van «echte liefhebbers van Italiaanse auto’s» die zeggen dat ze nooit een Amerikaanse motor in een Alfa Romeo zouden willen. Maar laten we één ding niet vergeten: deze GME-zescilinder behoort tot dezelfde familie als de GME-viercilinder die al jaren in de Giulia en Stelvio wordt gebruikt. En daar lijkt niemand aanstoot aan te nemen.
Moet de V6 van Alfa Romeo echt per se behouden blijven?
Natuurlijk kun je zeggen: «Ja, maar de V6!». Oké. De V6 van Alfa Romeo is een buitengewone motor. Maar in een tijd waarin elke fabrikant zijn investeringen wil bundelen, is het economisch gezien heel logisch om te beschikken over een moderne, krachtige zescilinder die door Dodge, Jeep en RAM wordt gedeeld.
Voor Europa blijft er echter nog een grote uitdaging over: hybridisatie. Een echt efficiënt HEV- of PHEV-systeem zou het mogelijk maken om deze motoren te benutten en tegelijkertijd te voldoen aan de Europese eisen, terwijl de Europese Unie tegen 2030 streeft naar een gemiddelde van ongeveer 50 g CO₂/km voor nieuwe auto's. En dat is waarschijnlijk het ontbrekende stukje bij Stellantis op dit moment.
En verder? Het multi-energieplatform is er. De elektromotoren zijn er. De GME-viercilinder is er. De GME-zescilinder is er. Het enige wat uiteindelijk nog ontbreekt, is een overtuigende hybride-aandrijving… en natuurlijk een ontwerp van het Centro Stile Alfa Romeo.
Dit zou zelfs kunnen leiden tot een duidelijker onderscheid tussen Alfa Romeo en Maserati. Ik zou er eerder voor zijn om het Giorgio-platform en de V6 aan Maserati over te laten, zodat het merk zijn echte technische exclusiviteit behoudt. Ik weet dat niet iedereen het hiermee eens zal zijn, maar wanneer een Maserati zijn platform en motor deelt met een Alfa Romeo, versterkt dat de positie van Alfa Romeo enorm… maar niet per se die van Maserati. Een Alfa Romeo op basis van het STLA Large-platform en de GME-motoren zou daarentegen de mogelijkheid bieden om de twee merken duidelijk te herpositioneren zonder dat de Giulia daardoor gedoemd is te verdwijnen.
En dan is er nog de prijs…
De volgende generatie van de Tonale (verwacht eind 2027) zal naar verwachting een groot deel van zijn techniek delen met de nieuwe DS 7. De prijs van de DS 7 begint bij 49.520 € voor de hybrideversie met een 1,2-liter driecilindermotor van 145 ch. Dit geeft al een idee van de prijsklasse waarin de toekomstige Tonale zich zou kunnen bevinden.
Ondertussen begint de tweedeurs Dodge Charger (onze hypothetische Alfa Romeo GTV) in de Verenigde Staten bij 49.995 dollar met een 3,0-liter zescilindermotor van 420 ch. De vijfdeurs Charger, die qua karakter veel meer op een Giulia lijkt, begint bij 51.995 dollar met dezelfde motor. Uiteraard heeft een directe vergelijking tussen Amerikaanse en Europese prijzen zijn beperkingen (belastingen, productiekosten, enz.). Maar het contrast blijft opvallend.
Wat ontbreekt er uiteindelijk echt bij Alfa Romeo?
Dodge probeert momenteel de Amerikanen ervan te overtuigen om hun heilige V8 Hemi geleidelijk in te ruilen voor een nieuwe Charger op basis van het STLA Large-platform, die zowel als volledig elektrische 100 % als met een zescilinder-verbrandingsmotor wordt aangeboden.
En wij, hier in Europa, wachten nog steeds af of Alfa Romeo gewoon een opvolger voor de Giulia krijgt. Misschien is dat wel het meest frustrerende. Stellantis beschikt al over bijna alle bouwstenen die nodig zijn om hem te bouwen: de STLA Large multi-energieplatform, elektromotoren, GME-viercilinders, GME-zescilinders, achterwielaandrijving en vierwielaandrijving. Voeg daar een hybride aandrijving aan toe die echt op Europa is afgestemd, laat het ontwerp over aan het Centro Stile Alfa Romeo en je krijgt een nieuwe Giulia. Maak er een coupé van en je hebt zelfs een GTV.
Eigenlijk is deze Alfa Romeo Giulia op STLA Large dus geen onmogelijk project. Hij bestaat bijna al. Alleen draagt hij op dit moment nog een Dodge-logo.
Dutch 
French 
English 
Italian 
Spanish 
German 
Japanese
Ik had onlangs ergens gelezen dat de STLA Large afkomstig is van FCA, waarbij de Longitudinal een doorontwikkeling is van de Giorgio en de Transverse een doorontwikkeling van de CUSW (Compact US Wide), die op haar beurt weer is afgeleid van de FGA Compact. Dit moet nog worden gecontroleerd.
Het ontwerpen van een Giulia op basis van deze Dodge Charger is niet onlogisch, integendeel. Bovendien heeft Alfa Romeo in het verleden al eens zescilinders in lijn gehad – de 6C. De nobele motor van het Milanese merk is niet pas met de Busso-motor ontstaan.
Volgens mijn informatie uit Italië is STLA Large een gloednieuw platform dat enkele onderdelen van Giorgio gebruikt. Het heette aanvankelijk Giorgio 2, met de bedoeling om Giorgio te vervangen.
Is het in Frankrijk ontwikkeld? In Italië? In de VS? (Andere bronnen beweren dat het een doorontwikkeling is van de PSA-platforms, maar daar twijfel ik sterk aan).
Ik denk dat het in de VS is ontwikkeld. Maar weet je, mijn bron, een ingenieur in Italië, vertelt me dat hij net zo veel met Europa werkt als met de VS of Latijns-Amerika. Dus ik zou toch eerder zeggen: in de VS (omdat het al bij Dodge en Jeep wordt gebruikt, terwijl er in Europa nog niets is), maar dat er wel sprake is van een uitwisseling van kennis. Zoals ik al heb uitgelegd bij de GME T4 evo-motor, die gebruikmaakt van de technologie van de V6 Nettuno-motor. Dat is een motor die in de VS is ontwikkeld, maar waarbij ook Italiaanse kennis is ingezet.
Dat klinkt inderdaad logisch. Ik vergeet soms dat het Amerikaanse deel van de groep steeds belangrijker wordt.
Van Benz-afkomst? Ik herinner me een gesprek op LBA met Thibaut Emme, die sprak over een zeer sterke verwantschap met de W211 van Daimler uit de tijd dat Chrysler nog banden had met het Duitse bedrijf. Dit Mercedes-platform was bij de verkoop van Chrysler aan het Cerberus-fonds «overgedragen» en zou later als basis hebben gediend voor de ontwikkeling van de Giorgio toen Chrysler door FIAT werd overgenomen. Het klinkt onwaarschijnlijk, maar uit nieuwsgierigheid had ik wat onderzoek gedaan en was ik op een aantal forums gestuit waar mensen vergelijkingen maakten. Er leken toch veel overeenkomsten te zijn om deze theorie zomaar terzijde te schuiven.
Ik corrigeer en nuanceer mijn vorige opmerking. We hadden het over de STLA Large (of Giorgio 2) en niet over de Giorgio. Maar als de LARGE inderdaad is afgeleid van de Giorgio, en als die theorie die ik in herinnering bracht inderdaad klopt, zou de (verre) oorsprong ervan wel eens ver verwijderd kunnen zijn van alles wat we ons kunnen voorstellen.
Ik heb zelf een tijdje gedacht dat het een «afgeleide» met achterwielaandrijving van de Medium was (en dus afkomstig van PSA). PSA was namelijk vóór de fusie begonnen met het ontwikkelen van platforms die «aanpasbaar» waren aan de Amerikaanse markt. Ik denk dat de verwarring daar vandaan kwam, vooral in een tijd waarin alles bij PSA werd overgenomen.
Ik had wel degelijk om verduidelijking en aandacht gevraagd: dit is geen doorontwikkeling van Giorgio. De doorontwikkeling heet Giorgio Evo en is van Maserati. De STLA Large is inderdaad een nieuw platform, dat aanvankelijk de bijnaam Giorgio 2 had, en dat enkele onderdelen van Giorgio gebruikt.
Het schrappen van de V8 is het gevolg van wettelijke verplichtingen en een keihard bezuinigingsbeleid. Terwijl strengere emissienormen en dreigende boetes voor wagenparken in de VS en Europa de druk opvoerden, koos Stellantis onder leiding van Carlos Tavares bewust af van de dure verdere ontwikkeling van de legendarische HEMI-zuigmotor. In plaats daarvan zette het concern volledig in op elektrificatie en de efficiëntere Hurricane-zescilinder-in-lijn. Dodge-fans verliezen hierdoor weliswaar het onvervangbare V8-geluid en de pure emotie van een echte muscle car, maar Stellantis bespaart miljarden aan ontwikkelings- en CO₂-kosten. Uiteindelijk offerde de autogigant de legendarische Amerikaanse traditie op aan winstmarges, bezuinigingen en wereldwijde emissievoorschriften.
Geweldige theorie, die spreekt me aan. Geweldige auto’s ook. Ik heb er onlangs nog naar gekeken, maar helaas wordt hij niet verkocht in Kroatië. Maar als ze Alfa’s met deze kenmerken gaan maken, wordt het iets bijzonders. Een beetje zwaarder dan de huidige Giulia’s en zonder carbon aandrijfas, maar wel bijzonder.
De Charger wordt officieel in Frankrijk geïmporteerd. Misschien kunnen we hem wel eens uitproberen. Waarschijnlijk in de elektrische versie...
De Amerikanen kunnen ook auto's maken, maar de afmetingen zijn niet echt geschikt voor onze streken, wat jammer.
Het is duidelijk: met zijn lengte van 5 meter hebben we hier eerder te maken met de grote Alfa Romeo-sedan 🙂
In Luxemburg, dat geen groot land is, zie je veel grote Amerikaanse banken.
Ik zou graag willen weten of deze uit de VS geïmporteerde Charger in de EU aan de voorschriften zal voldoen totdat de GSR2 van kracht wordt, met al die uiterst irritante visuele en akoestische waarschuwingen…
Ik zou de vraag juist andersom stellen. De Giulia is een commerciële mislukking. Waarom dan, terwijl de auto toch goed is? Simpelweg te duur voor een Alfa! Dus het op de markt brengen van een auto van 5 meter lang met de beste V6 ter wereld zal niet veel verkopen opleveren.
Toen hij op de markt kwam, was hij niet al te duur. Ik heb in 2016 minder dan 40.000 € betaald voor de 200 pk-benzineversie met een paar extra’s. De levenscyclus ervan is gewoon niet goed beheerd; in 2020 was het dezelfde auto als in 2016, maar dan duurder en met een nieuwe versnellingspookknop.
De mythe van Alfa Romeo heeft zich toch altijd gevoed met interessante en technisch geavanceerde eigen ontwikkelingen (ook de GME T4 is toch voornamelijk door Alfa ontwikkeld).
De Giulia of zelfs de GTV als kopie van technologie uit Amerikaanse massaproductiemodellen.
Voor mij zou dat de langzame ondergang van een groot merk betekenen… Laten we hopen dat mijn Stelvio en mijn GTV 3.0 V6 Busso uit 1997 het nog lang volhouden.
Jammer dat in deze tijden passie of zelfs italpassie niet meer telt… maar daar zullen we wel aan moeten wennen. Helaas
Dat de Giulia niet goed verkocht is, heeft verschillende redenen:
Sedans zijn uit de gratie geraakt: er zijn geen hybride modellen, het motorenaanbod is te beperkt, er is een zekere stilstand in de ontwikkeling, de marketing is slecht en consumenten willen XXL-multimediaschermen en nieuwe auto’s (de aantrekkingskracht van het nieuwe).
Terwijl de Giulia al tien jaar lang veruit de beste sedan op de markt is, met een schitterend ontwerp dat nooit uit de mode zal raken, en het Giorgio-chassis dat een waar wonder is.
Rationaliteit is niet bepaald het sterkste punt van Stellantis, dus we moeten ons niet al te veel illusies maken over dit voorstel voor de Giulia.
Van de Charger een Giulia maken zou dezelfde fout zijn als het gebruik van het GM-platform voor de 159 (en de Brera plus Spider). Te zwaar, met motoren die weinig karakter hebben. En waarschijnlijk zou de auto ook te groot worden. De wegen in Italië vormen hiervoor de maatstaf.
Wat ik met mijn betoog probeer duidelijk te maken, is dat de Dodge Charger niet meer Amerikaans is dan de Alfa Romeo Giulia Italiaans is. Het STLA Large-platform van Dodge was oorspronkelijk bedoeld voor Alfa Romeo, en de GME-zescilindermotor is een doorontwikkeling van de GME-viercilindermotor die al door Alfa Romeo wordt gebruikt. Het is dus interessant om op te merken dat sommige mensen denken dat het een kopie is van de Amerikaanse auto, terwijl de technologie in feite veel mondialer is.
De Dodge Charger zou een goede basis zijn. De afwerking en de motor zijn geslaagd. Het valt nog te bezien hoe betrouwbaar hij is.
Als de prijzen in Frankrijk hetzelfde zouden zijn, bij dezelfde prestaties, zou de Giulia goed verkopen.
Deze Charger is een kolos, hij is veel te groot en te zwaar voor Alfa, en bovendien vergeet je slim te vermelden dat het een enorme flop is! De vorige Charger en Challenger werden meer dan 100.000 stuks per jaar verkocht; de nieuwe haalt minder dan 10.000, met enorme betrouwbaarheidsproblemen, met name de zeer grillige elektronica.
Ik concludeer dat Stellantis probeert de Amerikanen te overtuigen om over te stappen van de V8 naar de zescilinder; ik heb geen verkoopcijfers, maar ik zie duidelijk dat ze op dit moment alles in het werk stellen om deze auto te promoten, waarvan de carrière met de elektrische versie slecht van start is gegaan. Kortom, ik probeer uit te leggen dat de oplossing bij Stellantis ligt, terwijl sommigen blijven fantaseren over een luchtspiegeling. Ik heb mijn Giulia in september 2016 besteld… dat is nu 10 jaar geleden… en vandaag de dag… is er niets meer over. RIP Alfa Romeo.
Ik ben 65 jaar en heb het geluk gehad om Alfa’s uit de jaren ’70 en ’80 te leren kennen en te bezitten. Dat was de tijd van de echte Alfa’s, ontworpen en gebouwd in Italië; ze roestten weliswaar, maar het rijplezier was onvergelijkbaar. Tegenwoordig maken ze Amerikaanse Alfa’s; mijn laatste Alfa’s, de Giulia en de Stelvio.
Die tijd is voorbij! In het beste geval krijgen we ‘Made in Italy’, maar al het andere wordt op concernniveau gezamenlijk geregeld.
Binnenkort alleen nog relevant als het om mode en design gaat! Het label „Made in Italy“ wordt momenteel vervangen door „Destroyed in EU“, jammer eigenlijk …
Ze hebben het merk Lancia al de nek omgedraaid door Chryslers met een ander logo op de markt te brengen. Met Alfa gaan ze hetzelfde doen. De Junior is nu al een 2008, niet erg mooi en met alle gebreken van de 2008. Ze kunnen het merk net zo goed meteen ten onder laten gaan, dat gaat sneller en is minder pijnlijk!
Deze merken zijn niet langer levensvatbaar omdat veel modellen niet zijn vernieuwd, zoals de Mito, de Giulietta of de Delta, door een gebrek aan inzet, zelfs al vóór de fusie met PSA, die de situatie er niet beter op heeft gemaakt. Nu is het te laat, net zoals dat voor andere merken of concerns het geval zal zijn.
De Europese markt is niet meer wat ze geweest is; de Europese Commissie zal haar met haar naïviteit op handelsgebied en haar hardnekkige vasthouden aan normen uiteindelijk de genadeslag toebrengen.
Het model dat voor 2026 op de planning stond, had blijkbaar een crossover-silhouet (volgens jullie website^^). Dat zou waarschijnlijk voor veel ophef hebben gezorgd, zelfs als de markt voor elektrische auto’s klaar was geweest en het voertuig op de markt was gebracht, lol
Kortom, er klopt helemaal niets aan dit programma