Na vier jaar werken aan de ‘Volvoghini’, een Volvo met een V10-motor van Lamborghini van 500 PK… gaat hij er weer tegenaan

Op het eerste gezicht lijkt er niets te zijn dat een oude Volvo-stationwagen in verband brengt met een Lamborghini. De eerste, massief, vierkant en rustiek, belichaamt de Zweedse robuustheid en strengheid. De andere, slank en gestroomlijnd, belichaamt de beestachtigheid en de verfijnde Italiaanse sportiviteit. Je moest waarschijnlijk een bijzonder levendige fantasie hebben om te bedenken dat je een V10-motor van Lamborghini in een oude Volvo-stationwagen zou inbouwen. Peter Björck heeft het gedaan. En zelfs twee keer!

Peter Björck, die in Zweden woont, staat vooral bekend om zijn werk bij BJP Race AB, een bedrijf dat gespecialiseerd is in onderdelen voor motortuning. Een van zijn eerdere projecten was onder meer een Lamborghini Gallardo Superleggera met een krachtige turbocompressor.

Volvoghini: een stierenhart in een Scandinavische kast

De eerste ombouw waarmee hij in de scene naam maakte, was gebaseerd op een Volvo 245 stationwagen uit 1975, met een relatief conventionele opbouw: de motor voorin en een handgeschakelde versnellingsbak. Het verhaal begint in 2019. Op dat moment is de auto nog een oude Zweedse gezinsauto, aangedreven door een Volvo B20-viercilindermotor. Ondanks de aanstaande transformatie moet de Volvo herkenbaar blijven en zijn uiterlijk als klassieke stationwagen behouden. Het project krijgt dan ook de naam Volvoghini, een duidelijke samentrekking van Volvo en Lamborghini.

Peter kiest voor een atmosferische 5,0-liter V10 uit een Lamborghini Gallardo, maar achter dit leuke idee gaat een omvangrijk mechanisch project schuil, want een motorwissel is niet zomaar iets. De motorruimte van de 245 is uiteraard niet ontworpen om een Lamborghini V10 te herbergen. De steunen moeten worden aangepast, de vrije ruimtes moeten worden aangepast en er moet een opstelling worden gevonden die compatibel is met de verschillende accessoires. De transmissie vormt een andere uitdaging. De keuze valt op een handgeschakelde zesversnellingsbak van BMW. Een interessante oplossing, maar wel een die een specifieke aanpassing aan de Italiaanse V10 vereist, met name een op maat gemaakte koppeling tussen motor en versnellingsbak.

Na een aantal jaar werk is de Volvoghini wordt uiteindelijk in 2023 voltooid. Het aangekondigde vermogen bedraagt meer dan 500 pk. De auto maakt zijn publieke debuut tijdens Street Week Sweden 2023, een niet te missen evenement in de Zweedse tuning- en dragracingscene. Peter wil er echter niet zomaar een demonstratieauto van maken. De Volvoghini wordt ingezet tijdens auto-evenementen en bijeenkomsten, zoals heuvelklimwedstrijden, waar zijn relatief onopvallende uiterlijk in schril contrast staat met de kracht die onder de motorkap schuilgaat. Het geluid laat niemand in de waan!

Een andere belangrijke mijlpaal volgt in 2025, wanneer het voertuig de Zweedse technische keuring doorloopt en een geldige typegoedkeuring voor het wegverkeer krijgt. Je kunt ermee boodschappen gaan doen!

Project Waffle: een Volvo 240 omgebouwd tot een prototype met middenmotor

Het tweede avontuur is nog ambitieuzer. Deze keer wil Peter niet alleen de motor van een oude Volvo vervangen, maar een echte dragraceauto met middenmotor bouwen, met behoud van het karakteristieke silhouet van een 240. Het concept is radicaal: de motor verdwijnt uit de voorruimte en wordt achter de inzittenden geplaatst, op de plek van de achterbank. De originele carrosserie blijft behouden als buitenkant, maar de mechanische structuur wordt grondig aangepast.

Als basis is gekozen voor een Volvo 240 uit 1976, waarvan het betreffende exemplaar sinds 1993 stil stond. Het gekste? Hoewel de oude Volvo al decennia lang niet meer had gereden, startte hij toch en kon hij naar de garage worden gereden. Het project heeft de naam Waffle gekregen, of Våfflan in sommige Zweedse publicaties. Een wafel die het inderdaad warm gaat maken, want de gekozen motor is ditmaal een 5,2-liter V10, afkomstig uit de Lamborghini Huracán- en Audi R8-familie.

De originele Volvo kan uiteraard niet tegen de belastingen waaraan Peter de auto wil onderwerpen. Hij gaat aan de slag met het bouwen van een buizenchassis, bedoeld om een groot deel van de oorspronkelijke constructie te vervangen. De structuur is vervaardigd uit stalen buizen en speciaal ontworpen voor de inbouw van de middenmotor. De carrosserie behoudt de kenmerkende lijnen van de Volvo 240, maar de onderkant van de auto heeft nog maar weinig te maken met die van het seriemodel.

De achterkant is ingrijpend aangepast om plaats te bieden aan de aandrijflijn en de banden die nodig zijn voor de krachtoverbrenging. Het silhouet, dat breder en lager is geworden, heeft daardoor proporties die veel meer lijken op die van een raceprototype dan op die van een gezinssedan. Toch ziet hij er niet bepaald uit als een geluksbrenger.

Eén bijzonderheid maakt het werk van Peter echter een stuk gemakkelijker: de wielbasis van de Volvo 240 is vrijwel identiek aan die van de Audi R8, met een verschil van naar verluidt ongeveer één millimeter. Om de centraal geplaatste V10 optimaal te benutten, is de architectuur geïnspireerd op die van de Audi R8, met een DL800-versnellingsbak met dubbele koppeling en vierwielaandrijving. Dit alles vereist veel integratiewerk.

2024: van de eerste stappen tot het in twijfel trekken

In juli 2024 slaagt Peter erin de auto te starten en zijn eerste ritjes te maken. Uit de eerste testritten blijken echter verschillende problemen. De vierwielaandrijving en de bijbehorende elektronica moeten nog op tal van punten worden afgesteld. Ook moet men leren omgaan met het rijgedrag van een auto waarvan de gewichtsverdeling nu totaal anders is dan die van een klassieke Volvo.

De auto neemt deel aan Street Week Sweden 2024 en begint met zijn eerste tijdritten. In september 2024 wordt een tijd van 6,91 seconden neergezet op de achtste mijl, oftewel ongeveer 201 meter.

Maar eind 2024 wordt Peter Björck het slachtoffer van een inbraak waarbij verschillende belangrijke onderdelen worden gestolen. De totale waarde van de gestolen apparatuur wordt geschat op ongeveer een miljoen Zweedse kronen (ongeveer 90.000 €). Peter moet daarom een deel van de ontwikkeling onderbreken en een aanzienlijk deel van het werk opnieuw doen, nadat hij honderden uren had besteed aan de fabricage van het chassis en de integratie van de mechanica. Maar deze tegenslag zal uiteindelijk leiden tot een belangrijke ontwikkeling van het project.

2026: een V10 met dubbele turbo en een nieuwe ambitie

De terugkeer van de Waffle is met name te danken aan een veel grondigere voorbereiding van de 5,2-liter V10. De motor is volledig herzien om een krachtige drukvulling aan te kunnen. De aanpassingen hebben met name betrekking op het onderblok, met een uitgebalanceerde krukas, gesmede drijfstangen en gesmede zuigers. Ook het inlaatspruitstuk is speciaal ontworpen. Het is vervaardigd uit gefreesd aluminium door MAD Sweden en beschikt over twintig plaatsen voor injectoren, een bijzonderheid die het belang onderstreept dat aan de brandstoftoevoer van de motor wordt gehecht. Dit onderdeel is uitgebreid onder de aandacht gebracht op de sociale media van het project en is van uitzonderlijke kwaliteit.

De keuze voor E85 als brandstof sluit naadloos aan bij deze voorbereiding: deze brandstof biedt een interessante marge ten opzichte van pingelen en maakt het mogelijk om hoge vermogensniveaus te behouden.

Ondanks zijn buizenchassis weegt de Waffle volgens de in 2026 gerapporteerde metingen ongeveer 1 437 kg. Om dichter bij de ton te komen, wordt onder meer overwogen om onderdelen van koolstofvezel te gebruiken. Dat is echter geen eenvoudige opgave. De V10-motor, de versnellingsbak met dubbele koppeling en de onderdelen van de vierwielaandrijving vertegenwoordigen een aanzienlijk gewicht. Bovendien moet de carrosserie voldoende stijf blijven om de versnellingen te weerstaan en de veiligheid van de coureur te waarborgen.

In het najaar van 2026 keert Waffle eindelijk terug naar het circuit van Hudik Raceway in Zweden.

Tijdens de eerste testritten wordt gecontroleerd of de V10-biturbomotor en de vierwielaandrijving na de lange restauratieperiode naar behoren functioneren. De auto legt de achtste mijl eerst af in 5,52 seconden, bij een snelheid van ongeveer 218 km/u.

Maar de problemen bij de afstelling zijn nog niet voorbij. Met name het gedrag bij het wegrijden vormt een probleem. De vierwielaandrijving brengt het vermogen zo efficiënt over dat de vooras de neiging heeft om op te tillen, wat het accelereren bemoeilijkt.

Ondanks deze moeilijkheden werd de beste tijd van 5,34 seconden op de achtste mijl neergezet, bij een snelheid van ongeveer 221 km/u. Ongetwijfeld de snelste wafel ter wereld.

Voor Peter Björck is dit een belangrijke beloning na de moeilijkheden die hij sinds de inbraak heeft ondervonden. De auto rijdt goed, de biturbo-motor voldoet aan de verwachtingen en uit de eerste rondetijden blijkt dat er nog ruimte is voor verbetering.