Lamborghini Diablo

Ik heb deze Lamborghini Diablo SV uit 1997 nu iets meer dan 6,5 jaar in mijn bezit. Op dit moment staat de teller op bijna 84.000 km, wat waarschijnlijk een van de hoogste kilometerstanden is voor een Diablo SV die nog op de weg rijdt. En in tegenstelling tot veel andere exemplaren die hun hele leven in een garage doorbrengen, rijdt de mijne regelmatig. Ik ga ermee naar mijn werk, doe er boodschappen mee, neem hem mee naar evenementen en mijn vrouw gebruikt hem ook als ze daar zin in heeft.

Voor mij is de Diablo een kinderdroom. Toen ik ongeveer 18 was, kreeg ik dankzij een goede vriend de kans om er een te besturen en ik werd op slag verliefd op deze auto. Toen zich in 2019 de kans voordeed om deze te kopen, heb ik niet lang getwijfeld.

Wat ik het leukste vind, is dat het een echte old-school supercar blijft. Elke rit is een belevenis. De V12 is fantastisch, de inlaat zingt vlak achter je hoofd en de rijervaring is authentiek. Zelfs na al die jaren krijg ik nog steeds een glimlach op mijn gezicht als ik deze auto start.

Het is natuurlijk niet altijd even makkelijk om met een Diablo te rijden. Het zicht naar achteren is vrijwel onbestaande, de draaicirkel is rampzalig en parkeren vergt enige ervaring. Maar eerlijk gezegd vergeven we hem alles.

Wat het onderhoud betreft, moeten we realistisch zijn: dit zijn auto’s die een flink budget vergen. Een jaarlijks onderhoud is onontbeerlijk en bepaalde werkzaamheden kunnen erg duur uitvallen. Toen ik de mijne kocht, moest ik de cilinderkoppakking vervangen en een groot deel van de motor laten reviseren. Dit is geen auto die je goedkoop kunt onderhouden.

Ondanks de explosieve prijsstijging van de afgelopen jaren blijf ik er zoveel mogelijk mee rijden. Veel mensen vragen me of ik het niet eng vind om zoveel kilometers te rijden met een auto die inmiddels erg gewild is geworden. Het antwoord is nee. Het plezier dat ik eraan beleef, is veel meer waard dan de marktwaarde ervan. Een auto als deze is gemaakt om mee te rijden, niet om onder een hoes in een garage te staan.

Als ik iemand die van een Diablo droomt een advies zou moeten geven, zou dat simpel zijn: als je het je redelijkerwijs kunt veroorloven, doe het dan. Ga geen schulden aan voor een auto, maar laat je dromen ook niet varen. De herinneringen die je opdoet achter het stuur van zo'n auto zijn onbetaalbaar.

Ik heb deze Lamborghini Diablo uit 1991 nu al een paar jaar, en eerlijk gezegd is dit de auto waar ik als kind van droomde. Zoals veel autoliefhebbers uit de jaren ’90 had ik een poster van een Diablo aan de muur van mijn slaapkamer hangen. Toen de kans zich voordeed om er een te kopen, wist ik dat het waarschijnlijk niet de meest verstandige beslissing was, maar ik heb het toch gedaan. Ik heb er nooit spijt van gehad.

Wat ik vooral zo leuk vind aan dit model, is dat het een van de allereerste Diablo’s is. Geen vierwielaandrijving, geen stuurbekrachtiging, geen ABS, geen airbags. Het is een volkomen ruige auto. Sommigen zullen zeggen dat hij je probeert te vermoorden, maar ik zou zeggen dat hij je dwingt om echt te rijden. Het is onmogelijk om je telefoon te checken of je aandacht te verliezen achter het stuur. Elke kilometer vraagt om je volledige aandacht en dat is precies wat de ervaring zo bijzonder maakt.

De mijne is wit met een beige interieur, een absoluut iconische combinatie. Zodra ik hem in de garage van de vorige eigenaar zag staan, wist ik dat ik ermee naar huis zou gaan. Ongeacht de gebreken of de discussies over de staat waarin hij verkeerde, dit was precies de auto die ik wilde hebben.

In tegenstelling tot wat velen denken, is het leven met een Diablo niet zo ingewikkeld als je zou denken. Het zijn mechanisch gezien relatief eenvoudige auto’s. Ik ben monteur van beroep en voer het grootste deel van het onderhoud zelf uit. Als je eenmaal begrijpt hoe ze werken, is het onderhoud uiteindelijk vrij logisch.

Natuurlijk heeft hij zijn gebreken. De koppeling is ontzettend zwaar, het zicht is niet ideaal en de zitpositie is soms wat vreemd. Maar juist die onvolkomenheden geven hem zijn karakter. Moderne auto’s zijn objectief gezien op bijna alle punten beter, maar geen enkele biedt dat mechanische, instinctieve gevoel.

De V12 is ronduit fantastisch. In combinatie met een Capristo-uitlaat produceert hij een ongelooflijk geluid zonder al te luid te zijn. Elke keer dat je gas geeft, word je eraan herinnerd waarom de Diablo een legende is geworden.

Als ik de Diablo in één zin zou moeten samenvatten, zou ik zeggen dat hij op de best mogelijke manier imperfect is. Het is een auto die inspanning vraagt, die lawaai maakt, naar benzine ruikt en overal de aandacht trekt. Maar juist daarom houden we er zo van.