Alfa Romeo 4C

Ik heb deze Alfa Romeo 4C Spider pas een paar maanden, maar ik heb er dit jaar al meer dan 25.000 km mee gereden. Op dit moment staat er ongeveer 62.000 km op de teller en, in tegenstelling tot veel 4C's die hun hele leven in een garage doorbrengen, wordt de mijne bijna elke dag gebruikt.

Eigenlijk was ik op zoek naar een Lotus. Ik ben dol op lichte en eenvoudige auto’s, maar ik had een auto nodig die geschikt was voor mijn werk. Ik breng veel tijd door aan de telefoon en op de weg, dus een automatische versnellingsbak was geschikter voor mijn gebruik. Een vriend liet me kennismaken met de 4C en na een paar kilometer achter het stuur was ik overtuigd.

Wat deze auto zo uniek maakt, is zijn chassis van koolstofvezel. Destijds was dit soort technologie te vinden bij McLarens of BMW i8's, maar zelden bij een sportwagen in deze prijsklasse. Met een gewicht van slechts ongeveer 1.000 kg en een 1,75-liter turbomotor zijn de prestaties ruimschoots voldoende en is de rijbeleving overal voelbaar.

De reputatie van Alfa Romeo op het gebied van betrouwbaarheid komt vaak ter sprake. Mijn ervaring is echter precies het tegenovergestelde. Na meer dan 25.000 km die ik dit jaar heb afgelegd, heeft de auto alleen maar olieverversingen nodig gehad. Geen enkel mechanisch probleem, geen enkele pech. Hij heeft zelfs meerdere circuitritten achter elkaar gereden zonder ooit oververhit te raken.

Het is daarentegen geen auto om in te ontspannen. Het ontbreken van stuurbekrachtiging is op zich al een hele ervaring. Bij lage snelheden moet je flink aan het stuur werken en op de snelweg vraagt de auto voortdurend om je aandacht. Hij volgt de oneffenheden van de weg en laat je nooit vergeten dat je achter het stuur van een radicale sportwagen zit.

Het interieur is heel minimalistisch. Er is vrijwel niets overbodigs. Ik vind het geweldig dat ik vanuit de bestuurdersstoel de koolstofvezel carrosserie kan zien. Dat geeft echt het gevoel alsof je in een Italiaanse mini-supercar zit. De vorige eigenaar had ook bijna alle mogelijke koolstofvezelopties aangevinkt, evenals de prachtige drielaagse Rouge Compétition-lak, die enorm veel aandacht trekt.

Natuurlijk zijn er wel wat nadelen. De kofferbak is piepklein, er is geen voorbak, het afneembare dak neemt ruimte in beslag en er is vrijwel geen opbergruimte. Voor een weekendje weg is een beetje organisatie nodig. Maar eerlijk gezegd hoort dat juist bij de charme van dit model.

Wat ik het leukste vind, is het karakter van deze auto. Veel mensen denken dat het een Ferrari of een Lotus is. Anderen hebben absoluut geen idee waar ze naar kijken. Elke stop bij een tankstation leidt tot een gesprek met een autoliefhebber of een nieuwsgierige voorbijganger.

Als je op zoek bent naar een efficiënte en rationele sportwagen, is een Porsche Cayman waarschijnlijk een betere keuze. Maar als u op zoek bent naar een auto met een echte persoonlijkheid, die u elke keer dat u wegrijdt een glimlach op het gezicht tovert en die eruitziet als een exotische mini-supercar, dan is de 4C moeilijk te overtreffen. Voor mij was het een autodroom, en nog steeds herinnert elke rit me eraan waarom ik hem heb gekocht.