
Voor veel autoliefhebbers is een Lamborghini Diablo SV is een oldtimer die alleen bij mooi weer of voor een paar bijeenkomsten de weg op gaat. Voor Peter, een Brit met een passie voor Italiaanse auto’s, is het simpelweg een auto die hij bijna net als elke andere auto gebruikt. Naar het werk rijden, boodschappen doen, de kinderen wegbrengen of de sleutels aan zijn vrouw geven voor het weekend: zijn Diablo SV uit 1997 is een vast onderdeel van zijn dagelijks leven.
Een passie die al op zeer jonge leeftijd ontstond… dankzij Ferrari
Het verhaal begint wanneer hij nog maar een tiental jaar ouder is dan de wettelijke leeftijd om te mogen rijden. Rond zijn 18e krijgt Peter de kans om achter het stuur te kruipen van een Ferrari Testarossa van een goede vriend. Een indrukwekkende ervaring, die al snel werd gevolgd door een nog ingrijpender gebeurtenis: diezelfde vriend verruilde zijn Ferrari voor een Lamborghini Diablo. De schok was onmiddellijk. Peter werd verliefd op de supercar uit Sant’Agata Bolognese en beloofde zichzelf dat hij er ooit een zou bezitten.
Enkele jaren later, toen hij ongeveer 26 jaar oud was, vervulde hij al een eerste droom door een gele Ferrari Testarossa te kopen die uit Zwitserland was geïmporteerd. In die tijd was het model niet bijzonder gewild en hij kocht hem voor iets meer dan 20.000 Britse pond (ongeveer 23.000 €). Een bedrag dat vandaag de dag bijna onwerkelijk lijkt… Maar een paar jaar geleden kon je nog Ferrari Testarossa’s vinden voor minder dan 80.000 €… dus waarom niet.
Wordt gebruikt als een gewone auto
In tegenstelling tot veel Ferrari-eigenaren beschouwt Peter zijn Testarossa niet als een museumstuk. Hij gebruikt hem voor van alles en nog wat. Van woon-werkverkeer en boodschappen doen tot dagelijkse ritjes en zelfs een bezoek aan de milieustraat. Toen zijn hoofdauto op een winterdag pech kreeg, gebruikte hij de Ferrari drie maanden lang als zijn enige vervoermiddel.

«Ik gebruikte hem om naar mijn werk te gaan, om naar de supermarkt te gaan, om mijn afval naar de milieustraat te brengen. Mensen keken me vreemd aan, maar voor mij was het gewoon een auto.»
Die manier om zijn passie te beleven zal nooit veranderen. Toen de waarde van de Testarossa’s halverwege de jaren 2010 omhoogschoot, besloot hij de zijne te verkopen. Hij stapte toen over naar Lamborghini met een oranje Gallardo Superleggera die hij op precies dezelfde manier gebruikt: dagelijks, ook op het circuit.

De kans om je kinderdroom waar te maken
In 2019 hield Peter al enkele maanden een Lamborghini Diablo SV in de gaten die in het Verenigd Koninkrijk te koop stond. De prijs schommelde, maar werd plotseling aantrekkelijk genoeg om tot actie over te gaan. Er wordt een overeenkomst gesloten waarbij zijn Gallardo Superleggera wordt ingeruild, en eindelijk rijdt hij weg met de auto waar hij al sinds zijn tienerjaren van droomde: een gele Diablo SV uit 1997. Sindsdien zijn er meer dan zes jaar verstreken en staat de teller nu op bijna 84.000 kilometer, een uitzonderlijk aantal voor dit type model. Het zou zelfs wel eens een van de Diablo SV’s met de hoogste kilometerstand ter wereld kunnen zijn.


Peter blijft zijn Diablo op dezelfde manier gebruiken als hij zijn Ferrari gebruikte. Hij rijdt ermee naar zijn werk, brengt zijn kinderen naar de supermarkt en laat zijn vrouw gerust achter het stuur kruipen als ze daar zin in heeft. Natuurlijk brengt de auto wel enkele nadelen met zich mee. Het zicht naar achteren is vrijwel onbestaande bij de SV-versie, die geen echte achterruit heeft. Manoeuvreren vereist enige aandacht en de draaicirkel is verre van voorbeeldig. Maar voor hem maken deze tekortkomingen juist deel uit van de charme van het model. Temeer omdat hij van mening is dat een Diablo uiteindelijk niet veel ingewikkelder is in het gebruik dan een moderne supercar.
«We namen die auto om met de kinderen naar de supermarkt te gaan. We parkeerden op de parkeerplaatsen die voor ouders waren gereserveerd. De mensen keken ons aan alsof ze wilden zeggen: «Jullie horen hier niet thuis.» Maar toen zagen ze het kinderzitje voorin en zeiden ze niets meer.»

Net als veel Lamborghini’s uit de jaren 1990 heeft de Diablo een spectaculaire stijging in zijn waarde doorgemaakt. Peter geeft toe dat zijn auto nu vele malen meer waard is dan de prijs die hij er in 2019 voor heeft betaald. Toch weigert hij zijn gedrag aan te passen. Hij blijft er regelmatig mee rijden, ondanks de gestegen waarde en de soms hoge onderhoudskosten. Toen hij de auto kocht, had de V12-motor met name omvangrijke reparaties nodig, waaronder het vervangen van de koppakking, het reviseren van de cilinderkoppen en diverse ingrijpende mechanische ingrepen. Uitgaven die hij als normaal beschouwt voor een auto in deze klasse.
Zijn filosofie is eenvoudig: het plezier dat je aan de auto beleeft, is meer waard dan de financiële waarde ervan.
