
Richard Hammond is nooit echt een groot liefhebber van supercars geweest. Te opzichtig, soms kwetsbaar, en niet altijd even indrukwekkend om in te rijden als om naar te kijken: de voormalige presentator van Top Gear steekt zijn bedenkingen niet onder stoelen of banken. Toch, achter het stuur van de Lamborghini Revuelto en met zijn meer dan 1 000 paarden zal zijn toon al snel veranderen.
Het moet gezegd worden dat de Revuelto beschikt over alles wat je van een grote Lamborghini mag verwachten. Een 6,5-liter V12-zuigmotor, spectaculaire lijnen en prestaties die bijna elke sportwagen doen lijken op een bescheiden auto. Maar deze keer staat de V12 er niet meer alleen voor. De Revuelto combineert hem met drie elektromotoren: twee aan de voorzijde en een derde geïntegreerd in de achttraps-dubbele-koppelingversnellingsbak. Het totaalvermogen bedraagt meer dan 1.000 pk en zorgt ervoor dat de Lamborghini in 2,5 seconden van 0 naar 62 mph (ongeveer 100 km/u) accelereert, om vervolgens een topsnelheid van 217 mph, oftewel bijna 350 km/u, te bereiken.

Hammond had een karikaturale Lamborghini verwacht
Voor Richard Hammond komt de verrassing echter niet voort uit dit overvloedige vermogen. Hij had juist verwacht een Lamborghini te vinden die trouw bleef aan het stereotype beeld ervan: spectaculair, overdreven en een beetje intimiderend. Zijn relatie met het merk is overigens ingewikkeld. Als kind was hij dol op de Countach. Hij legt echter uit dat hij zich in de loop der jaren geleidelijk aan van de Lamborghini’s heeft losgemaakt, omdat hij vond dat ze soms een soort karikatuur van zichzelf waren geworden.



De Revuelto begint die overtuiging op een natte weg in Wales aan het wankelen te brengen. Ondanks de brede banden en het enorme vermogen ontdekt Hammond een auto die hem vertrouwen geeft. De twee elektromotoren voorin, de vierwielaandrijving, het torque vectoring-systeem en de achterwielbesturing dragen bij aan een rijgedrag dat hij niet zo spontaan had verwacht bij een grote Lamborghini: controle. «Mijn god, wat een ongelooflijk gevoel!», roept hij uit nadat hij de auto wat beter heeft leren kennen. Hij geeft dan toe dat de ervaring weinig meer te maken heeft met wat hij zich had voorgesteld voordat hij achter het stuur kroop.
Een Revuelto die zich als het ware om de bestuurder heen «krimpt»
Het meest verbazingwekkende is misschien wel de manier waarop Hammond de wendbaarheid van de Revuelto beschrijft. Hij herinnert zich met name de zeer lichte Lamborghini Sesto Elemento die hij jaren geleden had geleid om Top Gear. De Revuelto is lang niet zo licht, maar hij vindt dat hij iets van dat gevoel terugvindt in het rijgedrag van deze auto.

Naarmate de kilometers verstrijken, lijkt de supercar om hem heen «kleiner te worden». Waar sommige Lamborghini’s hem vroeger het gevoel gaven dat hij in een auto reed die nog imposanter was dan hij in werkelijkheid was, komt de Revuelto al snel wendbaar en levendig op hem over. Dankzij de hybride aandrijving kan hij zelfs tijdelijk volledig elektrisch rijden, een bijzonder vreemde ervaring in een visueel zo spectaculaire Lamborghini V12.

Bovenal heeft de technologie niet alle eigenzinnigheid van Sant’Agata Bolognese tenietgedaan. Hammond waardeert nog steeds de theatrale details, van de hoog geplaatste centrale uitlaat tot de startknop die op een raketlanceerinrichting lijkt.

Aan het einde van de test is zijn oordeel ondubbelzinnig. Hij, die vreesde een stripfiguur te ontdekken, vindt uiteindelijk dat de Revuelto «een heel, heel, heel goede auto» is. En misschien zelfs de eerste Lamborghini waar hij van zou kunnen houden zonder een «ondanks…» te hoeven toevoegen om zijn keuze te rechtvaardigen.
