Soms worden de beste investeringen niet gedaan voor een scherm, maar in een garage. Dat is precies wat de Britse autoliefhebber John Clower ontdekte toen zijn zoon hem op een dag vertelde dat hij moest stoppen met geld verliezen op de aandelenmarkt... en een auto moest kopen. Ferrari F40.
Op dat moment leek het idee bijna irrationeel. Maar het zou zijn leven veranderen. In plaats van zijn beleggingen te blijven zien fluctueren, koos hij voor iets tastbaars, emotioneels, levends: een auto waar hij naar kon kijken... en vooral in kon rijden.
Een icoon gekozen om te gebruiken, niet om op te sluiten
Als John op zoek gaat naar zijn Ferrari, Hij aarzelt. F50, De opties waren eindeloos. Maar hij koos al snel voor de F40. Niet voor zijn potentiële waarde, maar voor wat hij vertegenwoordigt. Voor hem was het “de” Ferrari. Een rauwe auto, ontworpen als een echte raceauto voor de weg, geboren uit Enzo Ferrari's verlangen om de snelste auto ter wereld te maken. Een compromisloze machine die 320 km/u kon overschrijden in een tijd waarin weinigen dat durfden.
In tegenstelling tot veel verzamelaars wijst John auto's af die te perfect zijn en waar te weinig mee is gereden. Hij wil een auto waar hij mee kan leven. Uiteindelijk kocht hij zijn eigen auto in 2009, met een redelijke kilometerstand... en een geschiedenis, inclusief een prestigieuze vorige eigenaar: Sir Anthony Bamford (zakenman en voormalig lid van het Hogerhuis van het Verenigd Koninkrijk).
Een relatie opgebouwd achter het stuur
De dag dat hij voor het eerst achter het stuur van zijn F40 kroop, was dat niet op een rustig landweggetje, maar direct op het circuit van Silverstone. Het was een radicale start, net als de auto zelf. De F40 is geen gemakkelijke supercar. Koud is hij bijna wreed. Stevig stuurgedrag, veeleisende versnellingsbak, onvoorspelbaar gedrag. Maar eenmaal opgewarmd laat hij een heel ander gezicht zien: precies, intens en verslavend.
Na verloop van tijd leert John het te begrijpen en te respecteren. Hij houdt het niet onder een hoes, hij rijdt ermee. Niet veel, natuurlijk, maar genoeg om herinneringen te creëren. En dat is het verschil.
Meer dan een investering: een filosofie
In de loop der jaren hebben John en zijn zoon een aantal Ferrari's verzameld: 550 Maranello, 599 GTO, 458, Om nog maar te zwijgen van een paar Lamborghini's en zelfs een McLaren 675LT. Zo'n vijftien modellen in totaal. Maar geen enkele vervangt de F40.
Want ondanks alle technologische vooruitgang biedt geen enkele auto deze unieke mix van brutaliteit en puurheid. Een auto zonder hulp, zonder filter, waar elke sensatie direct is. Het was deze paradox die hem aan het denken zette: de F40 houden als verzamelobject... of ervan blijven genieten. Uiteindelijk koos hij voor een compromis, waarbij hij andere, modernere modellen kocht om meer te gebruiken, terwijl hij de F40 als zijn meesterwerk behield.
Rijdt nog steeds harder dan 80
Vandaag, meer dan 15 jaar na zijn aankoop, is John nog steeds eigenaar van zijn F40. En hij blijft er vooral in rijden. Een symbolisch detail vat zijn gemoedstoestand samen: hij heeft het zelfs aangedurfd om zijn auto aan te passen, met name door de kleur te veranderen, wat bewijst dat hij de auto niet als een heilig, onaantastbaar object beschouwt.
Met zijn 80 jaar belichaamt hij een zeldzame visie op passie voor autorijden. Een passie die niet draait om verzamelen, maar om genieten. Een die herinneringen verkiest boven speculatie.
“Auto's zijn gemaakt om te rijden”
Zijn boodschap is duidelijk: het heeft geen zin om een uitzonderlijke auto te bezitten alleen om ernaar te kijken. Zelfs een F40 verdient het om te leven, te rijden en gehoord te worden. En in zekere zin had zijn zoon al die tijd gelijk. Sinds 20099 is de waarde van de Ferrari F40 vertienvoudigd. Maar de winst is niet alleen financieel. Het zit in elke exit, elke acceleratie, elke blik die wordt uitgewisseld met degenen die dit icoon passeren.
Dutch 
French 
English 
Italian 
Spanish 
Portuguese 
German 
Japanese 
Turkish