
Sommige verkopen spreken boekdelen over een markt. En bij deze gaat het opnieuw om een Alfa Romeo Giulia Quadrifoglio in de Verenigde Staten... die gewoon niet verkocht.
Een zeldzame configuratie... maar genegeerd
Op papier is het moeilijk te overtreffen. Dit is een Alfa Romeo Giulia Model uit 2023, uitgerust met een 2,9-liter twin-turbo V6 met 510 pk, automatische 8-versnellingsbak en achterwielaandrijving. Een echte sensatiezoeker, ontworpen om te wedijveren met de Duitse benchmarks. Maar wat dit model bijzonder begeerlijk maakt, is zijn Ocra penskleur, een uiterst zeldzame diepgele metallic kleur die vaak wordt omschreven als “ongelofelijk” of “uniek op de weg”. Een kleur die velen nu al beschouwen als een toekomstig collector's item.




Met ongeveer 65.000 km (41.500 mijl), een glasheldere geschiedenis, geen ongelukken, regelmatig onderhoud en een strikt originele auto leek alles in orde voor een succesvolle verkoop. Maar toen...
Een geblokkeerd bod op 44.750 $
De veiling eindigde op 8 april zonder de reserveprijs te bereiken. Het maximumbod bleef steken op 44.750 $, ondanks 25 biedingen en meer dan 100 reacties.

Het meest interessante is dat de verkoper zegt dat hij biedingen van dealers heeft ontvangen die hoger zijn dan dit bedrag en dat hij zijn minimumprijs heel dicht bij de schattingen van gespecialiseerde platforms heeft gezet. Met andere woorden, de “professionele” markt waardeert de auto hoger dan particuliere kopers. Maar de bieders hebben duidelijk nee gezegd.
Waarom werkt het niet?
Bij het lezen van de uitwisselingen komen verschillende redenen naar voren. Ten eerste lijkt de Amerikaanse Giulia Quadrifoglio markt verzadigd. Sommige commentatoren leggen uit dat zelfs recentere modellen, met minder kilometers en betere uitrusting, moeite hebben om boven de 50.000 $ uit te komen. Voor een auto die nieuw meer dan 80.000 $ waard was, is de korting heftig.

Dan waren er nog de details die kopers afschrikten: niet-originele wielen, apart verkocht, en een betalende uitgebreide garantie (meer dan 5.000 $'s over te dragen). Deze werden eerder gezien als obstakels dan als voordelen. Tot slot werd ook de relatief hoge kilometerstand voor een 2023 bekritiseerd. Sommigen zijn van mening dat de markt voor Quadrifoglios met meer dan 40.000 mijl eerder tussen de 37.000 en 42.000 $ ligt, wat precies het niveau is dat door de veiling werd bereikt.
Een nog steeds omstreden reputatie
Een ander onderwerp dat vaak ter sprake komt, is betrouwbaarheid. Hoewel de modellen van na 2020 betrouwbaarder zouden zijn, hebben de eerste productiejaren een stempel gedrukt op de gedachten van Amerikaanse kopers. Toch zijn er eigenaren die de auto met passie verdedigen en beweren geen grote problemen te hebben gehad, zelfs niet na tienduizenden kilometers. Maar de twijfel blijft bestaan en dat heeft een directe invloed op de waargenomen waarde.
In Europa een ander verhaal
Opvallend is het duidelijke contrast met de Europese markt. Een Giulia Quadrifoglio in deze configuratie, met zijn zeldzame kleur en schone geschiedenis, zou waarschijnlijk binnen enkele uren een koper vinden.


Waarom is dat? Omdat de perceptie anders is. In Europa blijft de Giulia Quadrifoglio een emotionele, bijna exotische auto, tegenover de alom aanwezige Duitse concurrentie. Zijn van Ferrari afgeleide motor, chassis en karakter werken in zijn voordeel. In de Verenigde Staten wordt hij kouder beoordeeld, als een eenvoudig alternatief voor een BMW M3... en dus onderworpen aan dezelfde rationele criteria.
Uiteindelijk illustreert deze verkoop perfect een discrepantie: een auto aanbeden door liefhebbers, maar onderschat door de markt. Een 510 pk sterke sedan, in een uitzonderlijke kleur, minutieus onderhouden... die voor niet meer dan 45.000 $ werd verkocht. Moeilijk te geloven vanuit Europees perspectief. Toch is dat de realiteit van de Amerikaanse markt vandaag. Een verhaal dat doet denken aan de Stelvio Quadrifoglio bij 30.000 $ en Giulia Quadrifoglio bij 25.000 $.

Het is jammer als de velgen niet origineel zijn. Blijkbaar hebben mensen nog steeds niet begrepen dat «tuning» vaak een afschrikmiddel is bij de verkoop van een auto.
Ik blijf dit zeggen. Alfa Romeo moet de Noord-Amerikaanse markt verlaten. Richt je meer op Azië waar het merk erg geliefd is. Vooral Japan. En natuurlijk op Europa.
Voor Noord-Amerika zou Stellantis Chrysler moeten positioneren als het topmerk en Maserati aan de top van de groep moeten houden, gewoon meer marketinginspanningen doen voor het merk, een spannendere styling nastreven en de kwaliteit van het interieur verbeteren. De techniek van de huidige Maserati-lijn is zeer solide.
Het is net zo moeilijk als een nieuwe Tesla.
Ich finde Alfa hat etwas sportliches an sich das man nicht beschreiben kann, es ist ein Gefühl von Freiheit. Ik had een MiTo en wilde de Giulia meenemen.
In Europa? In Italia o qualche italiano che vive all'estero acquisterebbe un catorcio simile che trascina con sé costosissimi problemi.
Catorcio sarai tu
Fiat, dat moeite heeft om zijn elektrische 500 te verkopen, zou de Verenigde Staten moeten verlaten, net als Alfa. Amerikanen houden niet van Italiaanse auto's zoals in Europa, ze geven de voorkeur aan Duitse.
Oudere modellen minder betrouwbaar? Rij zelf een 2017 model maar super ding, alleen de accu moet je als nieuw houden en iets zwaarder. Zoniet dan heb je idd veel zeldzame dingen.
Ook onderhoud is net iets specifieker dan een golf. Kleine need to know dingetjes.
Qua rijden echt super, als je van bochten houdt...