Met slechts 36 exemplaren die tussen 1962 en 1964 zijn geproduceerd, en verkoopprijzen die ruim boven de 50 miljoen euro liggen, is de Ferrari 250 GTO is een droomauto: alleen al het zien ervan is op zich een zeldzaamheid, een zeldzaam voorrecht. Laat staan er dan een te bezitten, zou je denken. En zelfs als dat lukt, kan het besturen van zo’n auto je koude rillingen bezorgen als er een probleem ontstaat of, erger nog, een ongeluk gebeurt. Dat bezorgt een verzekeraar flinke hoofdpijn. Je kunt net zo goed een watergevecht of een paintballwedstrijd houden naast een schilderij van Da Vinci.
Een replica op basis van een Ferrari
Het bedrijf ADV Revival, met zijn hoofdkwartier vlakbij het legendarische circuit van Spa-Francorchamps, probeert tegemoet te komen aan deze bijna onmogelijk te vervullen wens: hoe kom je zo dicht mogelijk bij de heilige graal, de 250 GTO? Wel, door hem via een ombouw nieuw leven in te blazen! ADV Revival, dat al geruime tijd gespecialiseerd is in restauraties en verbouwingen op maat – waaronder een unieke Porsche Type 964 – is de waanzinnige uitdaging aangegaan om de 250 GTO opnieuw te creëren op basis van een Ferrari. Nadat we ze in mei al op de Top Marques-beurs waren tegengekomen, kregen we in Monaco de kans om de bolide van dichtbij te bekijken en erin te stappen.
Ja, het gaat hier niet om een restomod of een obscure replica op basis van een onbeduidend chassis, maar wel degelijk om een echte Ferrari die is omgebouwd tot een 250 GTO. De technische basis is een Ferrari 330, waarvan het chassis is ingekort om aan de afmetingen van de GTO te voldoen. Rondom deze basis wordt elke buis opnieuw ontworpen, in 3D gemodelleerd en vervolgens met uiterste precisie uit staal vervaardigd. Moderne techniek verfijnt het ambachtelijke proces, waarbij de historische authenticiteit behouden blijft en tegelijkertijd de structurele integriteit voor vandaag de dag wordt gewaarborgd.
Onder de motorkap kan de Colombo V12 (oorspronkelijk 4 liter in de 330) op verzoek van de klant worden omgebouwd naar 3 liter, om zo dicht mogelijk bij de GTO uit die tijd aan te sluiten. De motor van exemplaar nr. 1 is zorgvuldig gerestaureerd, herontworpen en omgebouwd volgens de exacte specificaties van de originele GTO. Buiten deze ombouw is er niets gewijzigd: elk onderdeel, elke verhouding blijft tot in het kleinste detail trouw aan het ontwerp.
Mimetisme
Visueel is het een echte blikvanger. Elke ronding, elke welving, elk detail van de aluminium carrosserie is met uiterste nauwkeurigheid weergegeven. Het model in Monaco aangekomen is het allereerste omgebouwde chassis, dat de aftrap moet geven voor een kleine serie van 10 exemplaren. AVD heeft zich gebaseerd op de Serie 2 uit 1964, die verschilt van het origineel uit 1962, ontworpen door Bizzarrini en carrosseriebouwer Scaglietti, die zich lieten inspireren door het ontwerp van de 250 LM. We zien hier de typische rondingen en welvingen van de sexy sportwagens uit de jaren zestig terug, met de gespierde en gewelfde achtervleugels, voorzien van haaienvinnen, evenals de vier uitlaatpijpen die duidelijk uit de bodem steken.
Eenmaal binnen moet je er eerst nog wel in zien te komen! Voor iemand met een groot postuur (1,90 meter in mijn geval) zijn contorsie-oefeningen onvermijdelijk, maar zo wurmde men zich in die tijd nu eenmaal naar binnen. Maar zodra je zit en je gordel hebt vastgemaakt, word je overspoeld door de competitieve spirit. Alles speelt zich in je hoofd af: de deuren slaan dicht en gaan open met een simpel metalen “koordje”. Het dashboard toont in het midden alle meters (brandstofpeil, brandstofdruk, olie- en waterdruk), een hele reeks knoppen en schakelaars (koplampen, ruitenwissers, enz.), en niet te vergeten de rode stroomonderbreker aan de zijkant.
De enige afwijking van de jaren ’60-stijl is de (in België) voorgeschreven brandblusser die zich achter de passagiersstoel bevindt. Je moest hem tenslotte ergens plaatsen! We blijven ons verbazen over de smalheid van de zijruiten, waarvan slechts een deel via een schuifpaneel kan worden geopend. Wat natuurlijk meteen in het oog springt, is de schoonheid van de versnellingspook en de aluminium H-vormige versnellingsbak, evenals het grote stuurwiel dat metaal en hout op een ongeëvenaarde, elegante manier combineert. Alles ligt binnen handbereik, wat het ontwerpgenie van die tijd bewijst.
Spanning gegarandeerd
Het starten verloopt volgens het boekje: de zekering uitschakelen, het pedaal indrukken om de benzinetoevoer te bevorderen, de start sleutel erin steken en de motor sputtert tot leven. De 12 carburateurs blazen dit meesterwerk nieuw leven in. Het trilt, het is erg warm en natuurlijk is er geen sprake van dat je op hulpsystemen kunt vertrouwen. Pas op voor je hoofd, vooral voor lange mensen, want door de schokken kun je je hoofd stoten. We zitten in een echte sportwagen van weleer, die niet voor iedereen geschikt is. Geen ABS, geen stuurbekrachtiging en een stationair toerental dat je moet vasthouden om te voorkomen dat de V12 gaat haperen. De lucht is warm en vochtig, wat, zoals we weten, niet ideaal is voor de carburateurs. De 250 “AVD” geeft elke oneffenheid in het wegdek door, terwijl de versnellingsbak elke versnelling met een perfecte mechanische afstemming inschakelt. Dan rest ons niets anders dan te genieten van elke zintuiglijke prikkel die deze auto te bieden heeft, en te kijken naar de bewonderende voorbijgangers!
AVD hoopt nieuwe potentiële klanten te vinden, aangezien de Verenigde Staten ongetwijfeld een markt zijn die zeer ontvankelijk is voor dit gedurfde project. Er zijn natuurlijk twee voorwaarden: een 330 als basisauto en 2 miljoen om de ombouw te financieren. Dat is nog steeds 25 tot 30 keer minder dan een echte GTO!
Hartelijk dank aan Laure Beneteau en Victor Koenig voor hun gastvrijheid en hun bereidheid om ons te helpen!
Dutch 
French 
English 
Italian 
Spanish 
German 
Japanese