Maserati Coupé (4200 GT)

Ik heb deze Maserati Coupé GT uit 2003 nu al een aantal jaren. Het is duidelijk niet de meest rationele keuze in de autowereld, maar juist dat maakt hem zo aantrekkelijk. Bovendien heeft dit exemplaar een bijzondere geschiedenis, aangezien hij heeft meegedaan aan het programma Car Trek 2 voordat hij bij mij terechtkwam.

Toen ik hem kocht, verkeerde hij in een nogal rampzalige staat: het interieur was onvolledig, er stonden talrijke reparaties op het programma en er waren zich in de loop der jaren verschillende problemen opgestapeld. Maar ik heb er slechts 4 500 $ voor betaald, wat een ongelooflijke kans was voor een Maserati met een Ferrari V8-motor en een echte handgeschakelde versnellingsbak.

Dat is nu juist wat deze versie zo bijzonder maakt. De meeste Coupé 4200's waren uitgerust met de geautomatiseerde Cambiocorsa-versnellingsbak. De mijne is een zeldzame GT met een echte handgeschakelde zesversnellingsbak en een koppelingspedaal. Het is zelfs de laatste Maserati die met een handgeschakelde versnellingsbak werd aangeboden.

Het absolute hoogtepunt van deze auto blijft de motor. De originele, atmosferische V8 van Ferrari is een wonder. Elke keer dat je hem start, is het weer een genot, en zodra de toerenteller de 8.000 tpm nadert, wordt het geluid ronduit verslavend. Eerlijk gezegd verdwijnen veel kleine minpuntjes zodra je deze motor hoort zingen.

In tegenstelling tot wat men zou verwachten, is de auto mechanisch gezien vrij betrouwbaar gebleken. Ik gebruik hem regelmatig voor bijeenkomsten, ritjes en zelfs af en toe een uitstapje op het circuit. Het enige echt noemenswaardige incident was een gebroken versnellingsstang tijdens een circuitdag. Afgezien daarvan had ik vooral te maken met kleine elektronische storingen en het herstellen van onderdelen die door de vorige eigenaren waren beschadigd.

Je moet je echter wel van één ding bewust zijn: de onderhoudskosten blijven die van een Ferrari. Een koppeling kan al snel enkele duizenden euro’s kosten en zelfs de kleinste reparatie is erg duur. Het probleem is dat, in tegenstelling tot bij een Ferrari, de inruilwaarde niet altijd evenredig meegroeit. Je betaalt Ferrari-rekeningen voor een auto die op de markt nog maar tussen de 15.000 en 20.000 dollar waard is.

Ik vind het interieur ook erg mooi. Je proeft die typisch Italiaanse sfeer uit het begin van de jaren 2000, met overal leer: het dashboard, de deurpanelen, het dak en de middenconsole. Hoewel sommige onderdelen in de loop der tijd wat slijtage vertonen, blijft de sfeer heel bijzonder.

Al met al is deze Maserati niet perfect. Hij vraagt om aandacht, geduld en een onderhoudsbudget dat past bij zijn afkomst. Maar voor de prijs van een recente stadsauto biedt hij een atmosferische V8 van Ferrari, een handgeschakelde versnellingsbak, een origineel ontwerp en een rijervaring die tegenwoordig bijna niet meer te vinden is. Alleen al vanwege het motorgeluid heb ik absoluut geen spijt van mijn aankoop.