Lancia Aurelia B20 GT Outlaw: deze restomod van een icoon uit de jaren 50 zal puristen niet bevallen

De Lancia Aurelia, ontworpen door Vittorio Jano en getekend door Mario Boano de Ghia, is een legendarische auto die tijdens de oorlog werd gebouwd en in 1950 werd gepresenteerd. Deze sedan, vernoemd naar de beroemde Romeinse weg die Rome met het zuiden van Gallië verbond, was de eerste productieauto ter wereld met een V6-motor en vormde de perfecte mix van luxe en sportiviteit, het DNA van Lancia. Lancia. Hij keerde terug als coupé op de autosalon van Turijn in 1951: de B20 GT, die uitgroeide tot zes verschillende series, waarbij elke versie de essentie van het Grand Tourism vastlegde. Een zeldzame vogel, met slechts 3.872 coupés en 761 roadsters geproduceerd. Aanvankelijk aangedreven door een 2,0-liter motor, kreeg de Aurelia in 1953 een 2,5-liter motor. Uitgerust met een voormotor en achterwielaandrijving, met een handgeschakelde vierversnellingsbak, was het vermogen niet fenomenaal, maar de gewichtsverdeling (50/50) gaf hem een uitzonderlijke balans, waardoor hij ideaal was voor de bochtige wegen van Italië.

Inspiratie: een uniek model dat racete in 1951

De Bracco is de belangrijkste van de Lancia Aurelia B20 GT's en legde de basis voor Lancia's reputatie in Grand Touring. Tijdens de Mille Miglia van 1951 profiteerde Giovanni Bracco, een onverschrokken coureur, van de vreselijke weersomstandigheden om de absolute overwinning in het vooruitzicht te stellen. Hij werd op de streep alleen verslagen door de Ferrari 340 van Villoresi. Zijn prestaties, aan het stuur van een bijna productieauto, verbaasden veel waarnemers.

Met dezelfde auto ging Bracco vervolgens als toeschouwer naar de 24 uur van Le Mans. Er bleek nog één plaats vrij te zijn op de grid, dus Bracco nam deel aan de race in zijn B20GT (een ander tijdperk!) en won uiteindelijk in de 2-literklasse! Datzelfde jaar nam hij deel aan de Carrera Panamericana in Mexico. Om de luchtweerstand te verminderen liet Bracco de dakstijlen wegsnijden, wat resulteerde in een lagere Aurelia. Hij lag op koers voor een nieuwe overwinning, totdat hij op de 4e dag van de race van de weg raakte. Daarna bleef de auto in Mexico, waar hij in 1952 opnieuw racete en op de 9e plaats eindigde. En toen... niets.

Zorgvuldige restauratie

De auto van Giovanni Bracco was uniek omdat hij een experimenteel verlaagd dak had voor een betere aerodynamica. De auto werd op wonderbaarlijke wijze gevonden in Mexico, maar verkeerde in erbarmelijke staat. Hij werd teruggebracht naar Engeland, waar de restauratie in de jaren 2010 werd voltooid door het team van Thornley Kelham, een bedrijf dat in 2009 begon als een spuiterij voor klassieke auto's voordat het een volledig restauratiecentrum werd.

Het restauratieproject duurde drie jaar om hem weer tot leven te wekken. Het team van Thornley Kelham heeft veel onderzoek gedaan en geleerd over de innovaties van deze Lancia en het ontwikkelingsprogramma dat ermee gepaard ging. De specificaties die hij had toen hij deelnam aan de Carrera Panamericana werden nauwkeurig nagemaakt. Met behulp van 3D-scans en polyester mallen kon Thornley Kelham de achterkant van de auto reconstrueren. Pas na de zegen van verschillende Lancia-experts werd de auto naar de spuitcabine gestuurd. Thornley Kelham beschrijft de restomod als "een grondig gemodificeerde, uiterst moderne B20GT die puristen niet zal bevallen".

En waarom geen kleinschalige productie?

Deze B20 Bracco werd onthuld op de Peeble Beach show in 2014. Hij werd enthousiast ontvangen en gaf aanleiding tot een nieuw idee: een beperkte serie 'Outlaw' Aurelia B20GT restomods produceren, d.w.z. met moderne upgrades maar zonder de beperkingen van de traditionele restauratienormen. Het enige wat nog moest gebeuren was de donorauto's vinden en de chequeboekjes van de eigenaars tevoorschijn halen! De restauraties waren gebaseerd op minder gewilde auto's uit de Series 5 en 6, die al in een behoorlijk vervallen staat verkeerden. En daar gingen we, voor 5000 uur werk! 

De carrosserie onderging grote veranderingen. De dakstijlen werden met 8 cm ingekort, net als de daklijn, die met ongeveer zeven centimeter werd verlaagd om te herinneren aan het originele model van Giovanni Bracco. De voor- en achtervleugels zijn verbreed, waardoor de spoorbreedte met 1,5 cm is toegenomen, en het exterieur is verrijkt met verfijnde details zoals de op Monza geïnspireerde tankdop en de Nardi-luchtinlaat op de motorkap. Geen detail is over het hoofd gezien, van de verbrede vleugels en Jaguar D-style wielen tot de aangepaste uitlaat en het opgewaardeerde stuurhuis. De afgeronde achteruitkijkspiegels zijn zelfs een eigen creatie.

Een motor uit de Lancia-familie en enkele gemoderniseerde onderdelen

De originele motor werd vervangen door een brandstofingespoten 2,5-liter V6 uit een Lancia Flaminia, waarvan de inhoud werd vergroot tot 2,8 liter. De V6 uit 2,8 liter maakt ook gebruik van de originele Flaminia-transaxle - compleet met een nieuwe aandrijfas om het extra vermogen aan te kunnen - en de Weber-carburateurs van de donorauto maken plaats voor Omex-brandstofinjectie.

De vering is verlaagd en de demping geoptimaliseerd, er is een efficiëntere nokkenas gemonteerd en de originele trommelremmen zijn vervangen door een hydraulisch systeem met moderne schijven. De aluminium airbox, uitlaatspruitstukken, het uitlaatsysteem, de aluminium radiateur en de racebrandstoftank zijn allemaal op maat gemaakt.

Het interieur is bekleed met anilineleder, met een hemelbekleding van Alcantara en een stuurwiel met houten randen voor een modern tintje. De smallere voorruit is op maat gemaakt, de zijruiten zijn van plexiglas en als knipoog naar het raceverleden van de auto is een vierpuntsgordel gecombineerd met een rolbeugel.

Een restomod die wordt gewaardeerd door estheten

Thornley Kelham heeft de prestatiecijfers van de Outlaw niet bekendgemaakt, maar het vermogen van de verschillende gerestaureerde modellen lag tussen 180 en 220 pk bij 5.100 tpm. Dat is meer dan genoeg vermogen voor een auto van 1200 kg. Van de verschillende Outlaw-modellen is chassis nr. 2 uniek omdat hij toebehoort aan Danny Sullivan, een voormalig F1- en CART-coureur die in 1985 de Indianapolis 500 won. Sullivans persoonlijke accenten waren onder andere Ferrari-stoelen, Tilton-pedalen en een kleiner Lancia-stuur. De met de hand gevormde aflopende daklijn, die doet denken aan klassieke Amerikaanse auto's, maakt nog steeds een behoorlijke visuele indruk, de charme werkt nog steeds na al die jaren. De tijdloze schoonheid van Italiaanse auto's! Een exemplaar werd in 2025 voor $533.000 geveild. Niet slecht voor een auto die "puristen niet zal aanspreken".