Tijdens zijn test van de Maserati MCPura Cielo had Jeremy Clarkson het over meer dan alleen een Italiaanse supercar. Zoals wel vaker bij hem was de auto slechts een voorwendsel. Achter het stuur begon de Britse journalist aan een veel diepere reflectie: waarom is de Britse auto-industrie verdwenen... terwijl die van Italië blijft bestaan? En zijn antwoord is noch technisch, noch economisch. Het is cultureel.
Het Britse autokerkhof
Clarkson begint met een bijna wreed feit: Engeland was ooit een grootmacht op het gebied van autorijden. Humber, Riley, Wolseley, Austin, Morris, Hillman, Sunbeam, Triumph, TVR, Singer, Bristol... de lijst is eindeloos. Bijna al deze merken zijn verdwenen. MG en Rover belandden in China. De toekomst van Jaguar lijkt nu onzeker.
Voor hem ligt de onderliggende reden in de manier waarop de Britten tegen auto's aankijken. In het Verenigd Koninkrijk," legt hij uit, "zijn veel liefhebbers meer geïnteresseerd in de mechanische onderdelen dan in de auto zelf. Ze bewonderen de carburateur, de ophanging, de startmotor... maar het hele object blijft ondergeschikt, bijna utilitair. Toen British Leyland op sterven na dood was, ging het publieke debat over verloren banen, niet over verloren auto's. De auto was geen culturele identiteit. De auto was geen culturele identiteit. Het was een industrie. En als een industrie geld verliest, gaat ze dicht.
In Italië is een auto een levend wezen
In Italië ziet Clarkson precies het tegenovergestelde. Daar overstijgt de auto de functie van transport. Het wordt bijna een levende entiteit. Hij vertelt over een discussie die hij had met zijn vriend AA Gill: zijn Italianen geobsedeerd door eten? Misschien... maar volgens hem is hun echte passie auto's. En niet alleen de mechanica: het geheel, de ziel, de aanwezigheid.
Een merk als Lancia sluiten om financiële redenen zou ondenkbaar zijn. Het zou, schrijft hij, hetzelfde zijn als je hond wegdoen omdat zijn eten te duur is. Of het vervangen van verse pasta door blikvoer. Met andere woorden: Italië beschermt zijn merken niet omdat ze winstgevend zijn. Het beschermt ze omdat ze deel uitmaken van zijn erfgoed.
Lancia, het irrationele op zichzelf
Voor Clarkson is Lancia het perfecte symbool van deze mentaliteit. Vandaag de dag verkoopt het merk slechts één model, de Ypsilon, in zeer kleine volumes. Financieel gezien heeft het geen zin. En toch bestaat het nog steeds. Want je maakt geen einde aan een bedrijf dat onafhankelijke ophanging bedacht, de V6 populair maakte, het monocoque chassis uitvond en enkele van de meest memorabele auto's uit de geschiedenis ontwierp, zoals de Stratos en de Delta Integrale. In het Verenigd Koninkrijk, zegt hij, zou een verlieslatend merk al lang geleden zijn opgedoekt. In Italië zou het sluiten van het merk hetzelfde zijn als het Colosseum slopen om een rotonde te verbreden.
Maserati, de onwaarschijnlijke overlevende
De zaak Maserati intrigeert Clarkson nog meer. Na de breuk met Ferrari had het merk logischerwijs moeten verdwijnen: nieuwe motoren om te ontwikkelen, kolossale investeringen, een krimpende markt. Alles wees op de ondergang. Maar het ging door.
En dit is precies wat hem beweegt als hij concludeert de test van de MCPura Cielo. Zelfs na een defect, zelfs als hij niet perfect is, wekt de auto sympathie op. Omdat hij een persoonlijkheid heeft. En voor hem zou het verliezen van Maserati hetzelfde zijn als het vernietigen van een Italiaans museum om te besparen op de airconditioning.
Een kwestie van liefde, geen zaken
De impliciete conclusie van Clarkson is duidelijk: het voortbestaan van Italiaanse merken is geen financieel succes, maar een cultureel succes. Het Verenigd Koninkrijk heeft de auto behandeld als een industrie.
Italië heeft het als een kunst behandeld. En zolang dit verschil bestaat, zullen bepaalde merken blijven bestaan, ondanks verliezen, crises en herstructureringen. Want in Italië is een auto nooit zomaar een product. Het maakt deel uit van onze nationale geschiedenis.
Dutch 
French 
English 
Italian 
Spanish 
Portuguese 
German 
Japanese 
Turkish