Geïrriteerd geeft de CEO van Fiat illustratoren een les in de auto-industrie: «Een auto tekenen is het makkelijkste gedeelte».»

De afgelopen dagen circuleerde er een illustratie op sociale netwerken, zoals regelmatig gebeurt in autogemeenschappen. Maar deze was niet onbelangrijk.

Ontwerper Antonino Barone heeft een moderne herinterpretatie gemaakt van de Fiat Ritmo, de iconische compacte auto die in 1978 op de markt kwam. Destijds markeerde deze auto Fiat's intrede in het moderne tijdperk van de compacte trekkers: gedurfde lijnen, geïntegreerde bumpers en een sterke persoonlijkheid. In tien jaar tijd werden er meer dan twee miljoen exemplaren geproduceerd, voordat de Fiat Tipo het in 1988 overnam en een belangrijk hoofdstuk in het Italiaanse C-segment afsloot.

Bekijk dit bericht op Instagram

Een bericht gedeeld door Quattroruote (@quattroruote)

Tot zover niets bijzonders: een oefening in nostalgische stijl, zoals het internet er vol mee staat. Maar deze keer kwam de reactie niet van de fans. Hij kwam van de CEO van Fiat zelf.

«Het ontwerpen van een auto - en het grote publiek is zich hier vaak niet van bewust - is het makkelijkste gedeelte.

Natuurlijk is er een goed ontwerp en een minder goed ontwerp. Maar een auto “uit het niets” ontwerpen, als oefening, is niet de echte uitdaging.

De echte uitdaging ligt elders: begrijpen of dit ontwerp echt kan worden gerealiseerd.

1. Op welk platform?

Elke moderne auto is geboren op een gedeeld platform. Dit is geen creatief compromis: het is de basis van de business case voor de auto-industrie. Dit geldt voor ons net zo goed als voor elke andere groep. Een project is alleen levensvatbaar als het duurzaam is, en vandaag de dag betekent industriële duurzaamheid het delen van investeringen.

Haters zullen zeggen: “Ah, maar het wordt een gedeeld platform met andere Stellantis-merken”.
Natuurlijk doe ik dat. En dat is normaal.

De echte vraag is: zijn de verhoudingen die we zien - breedte, overhang, bewoonbaarheid - compatibel met een echt platform?

Bijvoorbeeld het Smart Car-platform, het platform dat is gebruikt voor de Grande Panda. En laten we niet vergeten: dit is geen Citroën. Het is samen ontwikkeld, door vier handen. Delen betekent niet kopiëren.

Dat gezegd hebbende, kijkend naar sommige verhoudingen van de rendering, ben ik er niet zeker van dat alles gemakkelijk haalbaar is op deze technische basis. En dat is een praktische vraag, geen ideologische.

2. Kan het vandaag worden verkocht?

De oorspronkelijke Ritmo was een vijfdeurs compact model. Tegenwoordig is de markt enorm verschoven naar SUV's en UV's.

Er is een enorm verschil tussen :
- Ik vind het leuk om te zien hoe anderen ermee rijden“.”
en
- Ik koop het voor mezelf, omdat het aan mijn behoeften voldoet“.”

Behoeften veranderen, segmenten veranderen, volumes veranderen: nog voor de esthetische smaak moet je jezelf afvragen of het idee commercieel levensvatbaar is.

3. Met welke motoren?

Het debat woedt nog steeds: elektrisch, hybride, “geef ons de Multijet terug”...
Ik begrijp het volkomen. Dat zou ik ook willen.

Maar het is geen merkkeuze. En vaak is het niet eens een groepskeuze: het is een regelgevende, Europese keuze.

Met all-electricity in 2035 en een zeer veeleisende route naar 2030 is het totaal onrealistisch om je een nieuw project voor te stellen met de motoren en transmissies waar wij Italianen nog steeds dol op zijn.

Er gaapt een kloof tussen wat Europa van ons vraagt en wat wij willen. En op dit punt zijn we allemaal “slachtoffer”, zowel fabrikanten als klanten.

Conclusie

Dit zijn de vragen die je jezelf moet stellen voordat je commentaar geeft met “prachtig” of “Fiat is niet capabel”.

Het ontwerp is nog maar het begin. Bij de echte auto gaat het om industriële haalbaarheid, economische duurzaamheid en verenigbaarheid met de regelgeving. Niet alleen een rendering.

Laatste gedachten. Terug naar het ontwerp.

Vind ik deze nieuwe Ritmo leuk?

Het antwoord is simpel: ja. Ik vind het een groot succes. Goed gedaan Antonino en Quattroruote voor een initiatief dat het debat levend houdt en visie stimuleert.

Maar als je een ontwerp uit het verleden nieuw leven inblaast, is er maar één echte vraag: waarom?

In werkelijkheid kunnen er twee antwoorden zijn.

1. Voldoet het ontwerp van vroeger aan de behoeften van vandaag?

Misschien omdat de geschiedenis cyclisch is. Of omdat bepaalde fundamentele behoeften universeel zijn en nooit verdwijnen.

Daarom ben ik er bijvoorbeeld van overtuigd dat een hedendaagse interpretatie van Giugiaro's Panda, met de originele afmetingen en proporties van een stadsauto, nog steeds buitengewoon krachtig zou zijn.

Of de “Multipla” oefening: de radicale en intelligente zoektocht naar nieuwe ruimteoplossingen is vandaag de dag nog steeds volledig relevant.

In dit geval brengen we een ontwerp terug omdat het “waarom” nog steeds leeft. Omdat het voorziet in een echte behoefte.

2. Tweede mogelijkheid - en de twee sluiten elkaar niet uit:

We brengen een ontwerp terug omdat het ten diepste het DNA van het merk belichaamt.
Omdat het helpt om de perceptie te verhelderen.
Omdat het het definieert.

Het duidelijkste voorbeeld is de 500. Sinds 2007 heeft hij de stilistische richting van het merk opnieuw gedefinieerd: klein, Italiaans, Dolce Vita. Niet zomaar een auto, maar een manifest. Lichte, positieve, begeerlijke mobiliteit voor de wereld.

Dit zijn de vragen die je jezelf moet stellen voordat je een nostalgische operatie uitvoert.

In het geval van de Ritmo is de vraag hetzelfde:

Is er een hernieuwde marktbehoefte voor de oplossingen die het bedrijf in het verleden bood?
Of biedt het een stijltaal die een nieuw hoofdstuk kan openen in de designreis van het merk?

Als het antwoord ja is, dan is het geen nostalgie.
Dat is evolutie.

Zeg jij het maar.»