{"id":54603,"date":"2026-10-02T10:20:44","date_gmt":"2026-10-02T08:20:44","guid":{"rendered":"https:\/\/www.italpassion.fr\/?p=54603"},"modified":"2026-09-25T11:30:32","modified_gmt":"2026-09-25T09:30:32","slug":"deze-rally-fiat-levert-340-ch-en-de-coureur-heeft-een-fanclub-die-net-zo-groot-is-als-die-van-de-grote-kampioenen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.italpassion.fr\/nl\/fiat\/cette-fiat-de-rallye-developpe-340-ch-et-son-pilote-a-un-fan-club-aussi-grand-que-celui-des-grands-champions\/","title":{"rendered":"Deze rally-Fiat levert 340 PK, en de coureur heeft een fanclub die net zo groot is als die van de grote kampioenen"},"content":{"rendered":"
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Het model heeft het hoekige en direct herkenbare silhouet van de Fiat 131-gezinsberline behouden, maar onder de carrosserie schuilt een techniek die weinig meer gemeen heeft met die uit de jaren \u201c70. Al meer dan twintig jaar werkt Paolo Diana aan zijn \u201d131 Racing Proto\u201c om er een van de meest spectaculaire machines van de Europese rallysport van te maken. Hoewel hij noch tientallen overwinningen, noch tientallen titels op zijn naam kan schrijven, geniet hij een enorme populariteit omdat hij een bepaalde geest belichaamt, waarin stijl en spektakel ruimschoots prevaleren boven de strijd tegen de klok en het jagen op die ene tienden van een seconde.<\/p>\n\n\n\n

Op het eerste gezicht een rationele keuze<\/h2>\n\n\n\n

Al lang voordat de toeschouwers van Rallylegend<\/em> hun telefoon tevoorschijn halen zodra zijn Fiat 131 nadert, stond Paolo Diana zelf aan de overkant van de weg, tussen het publiek. Hij werd in 1976 in Rimini geboren en vergezelt zijn vader naar de wedstrijden die rond Verucchio en San Marino worden verreden. Daar ontdekt hij niet alleen de mechanische kracht, maar ook het spektakel van auto\u2019s die driftend de bochten ingaan, met de voorwielen in tegengestelde richting en de motor brullend om het evenwicht te behouden tot aan de uitgang van de bocht. Dit beeld zal zijn kijk op het autorijden blijvend be\u00efnvloeden.<\/p>\n\n\n\n

Zodra hij zijn rijbewijs op zak heeft, begint Diana zelf te experimenteren met een Fiat 131 1600 TC. Samen met vrienden rijdt hij over onverharde wegen en leert hij geleidelijk aan hoe hij slip kan veroorzaken en vervolgens onder controle kan houden. Dankzij een gelast differentieel ontdekt hij hoe een achterwielaandrijving reageert waarbij de twee achterwielen samenwerken. De methode is ambachtelijk en het leerproces verloopt soms wat hobbelig, maar de basis is gelegd. In 2000 waagt hij de sprong en neemt hij deel aan zijn eerste rally\u2019s. De Fiat 131 drong zich toen op om een zeer pragmatische reden. Het model was verouderd en enigszins in de vergetelheid geraakt, en dankzij de lage waarde kon hij met een beperkt budget beginnen.<\/p>\n\n\n\n

Diana kiest niet voor een echte 131 Abarth Groep 4, identiek aan de auto die in 1977, 1978 en 1980, maar op een veel bescheidener basis, die hij met de middelen die hij tot zijn beschikking heeft, volledig ontmantelt en opvoert. Zijn beginjaren zijn allesbehalve eenvoudig. De auto raakt al snel beschadigd, maar Diana besluit hem weer op te bouwen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De eerste verbouwingen werden met beperkte middelen uitgevoerd; Diana herinnert zich zelf een tijdperk van slijpwerk, laswerk en lange uren in de garage. De carrosserie behoudt uiteraard de kenmerken van de Fiat, maar het prototype is het resultaat van toevallige kansen, hier en daar gevonden onderdelen en veel slim knutselwerk, vandaar het lappendekenachtige uiterlijk van deze 131, waarvan het binnenwerk weinig meer te maken heeft met dat van een echte 131 Abarth. In de loop van de ontwikkeling zijn onderdelen van zeer uiteenlopende fabrikanten en specialisten in \u00e9\u00e9n en dezelfde auto samengevoegd.\u00a0Diana heeft nooit geprobeerd een 131 Groep 4 te reconstrueren die voldoet aan een homologatieformulier uit de jaren 70. Haar doel was een auto te cre\u00ebren die aansluit bij haar rijstijl. Daarom past de term Racing Proto veel beter bij de geest van deze machine.<\/p>\n\n\n\n

In het begin was er een Alfa Romeo-motor<\/h2>\n\n\n\n

De bekendste uitvoering van de 131, die twintig jaar lang in productie bleef, was gebaseerd op een 2-liter viercilinder-zuigmotor, getuned door Autotecnica Motori. Deze motor, afkomstig van Alfa Romeo, was gebaseerd op een D2-motor uit de supertourisme-klasse die in een Alfa Romeo 155 TS was gebruikt.\u00a0Deze 16-kleppenmotor is voorzien van een Magnetti Marelli-injectiesysteem en levert 300 PK. In verhouding tot het gewicht van de auto van ongeveer 1 100 kg is de vermogen-gewichtsverhouding bijzonder gunstig.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

In tegenstelling tot veel moderne raceauto\u2019s maakt de Fiat 131 geen gebruik van een turbocompressor om zijn koppel te genereren. De atmosferische viercilindermotor moet op hoge toeren worden gehouden en levert zijn vermogen geleidelijk, met een zeer directe reactie op het gaspedaal. Deze eigenschap past bijzonder goed bij de rijstijl van Diana, die voortdurend het rechterpedaal gebruikt om de hoek van de auto tijdens het driften aan te passen.<\/p>\n\n\n\n

Ze verklaart ook het inmiddels zo herkenbare geluid van deze versie van de 131. Naarmate het toerental stijgt, klinkt de motor steeds metaalachtiger, totdat hij dat kenmerkende gebrul produceert dat kenners al kunnen herkennen nog voordat de auto in zicht komt. Zo\u2019n motor stelt uiteraard hoge eisen. Natuurlijke aspiratiemotoren voor de racerij worden zwaar op de proef gesteld, en het streven naar vermogen bij hoge toerentallen vereist grondig onderhoud. Het spektakel dat Diana biedt, is dus nooit gratis geweest, noch wat de banden, noch wat de mechanica betreft.<\/p>\n\n\n\n

De aandrijving illustreert perfect de mix van tijdperken die kenmerkend is voor deze auto. De motor is nog steeds in de lengterichting aan de voorzijde gemonteerd en drijft uitsluitend de achterwielen aan, in overeenstemming met de architectuur van de 131. Daarentegen bevindt zich daartussen een sequenti\u00eble Gabura-versnellingsbak met zes versnellingen, die in niets lijkt op de versnellingsbak van een standaard Fiat. Achterin zorgt een mechanisch zelfblokkerend Drexler-differentieel ervoor dat het vermogen effici\u00ebnt wordt benut en dat Diana vooral haar lange drifts kan uitvoeren. Wanneer de coureur gas geeft, helpt het differentieel de twee achterwielen om het koppel over te brengen, waardoor hij de auto in een slip kan houden en de rijlijn met het gaspedaal kan aanpassen.<\/p>\n\n\n\n

In de configuratie die in 2021 bij Rallylegend werd gepresenteerd, maakt de vooras gebruik van een McPherson-constructie met speciale buisvormige draagarmen, terwijl de achteras gebruikmaakt van onderdelen die zijn afgeleid van de\u2026 BMW M3 E30! Het moet gezegd worden dat de BMW een referentie is op het gebied van rallyauto\u2019s met achterwielaandrijving.<\/p>\n\n\n\n

De auto is uitgerust met Brembo-remklauwen met vier zuigers aan de voorzijde en AP Racing-remklauwen met vier zuigers aan de achterzijde, met remschijven aan de voorzijde die in de asfaltconfiguratie een diameter tot 355 mm kunnen hebben. De wielen vari\u00ebren afhankelijk van het terrein, met 15 inch op onverharde wegen en tot 18 inch op asfalt.<\/p>\n\n\n\n

Eerst een Japans hart, daarna een Engels hart<\/h2>\n\n\n\n

Voor het seizoen 2022 ondergaat de Diana een van de meest opvallende veranderingen in haar project: de Alfa-motor wordt vervangen door een Honda K24 van 2,4 liter. Deze \u201cgodslastering\u201d is ingegeven door technische noodzaak. Het onderhoud van de Alfa D2 blijft duur en lastig, omdat de omgekeerde cilinderkop met tandwielkast zeer frequente revisies vereist en het op maat vervaardigen van onderdelen extreem kostbaar is. Ook vanwege zijn historische waarde is het een exemplaar dat behouden en verzameld moet worden, in plaats van het risico te lopen dat het vernietigd wordt\u2026<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De K24 behoudt een aantal essenti\u00eble eigenschappen van de oude motor: vier cilinders, natuurlijke aanzuiging, onmiddellijke respons en een uitgesproken voorliefde voor hoge toerentallen. In de 2022-uitvoering levert hij ongeveer 320 PK bij 7.750 tr\/min, met een koppel van bijna 300 Nm. De sequenti\u00eble versnellingsbak van Gabura is behouden. Deze motor is een legende in de autosport: hij is gemaakt van aluminium, staat bekend als onverwoestbaar, heeft dikke wanden en een krukas van gesmeed staal met een uitzonderlijke weerstand. Het V-TEC-systeem levert veel koppel bij lage toerentallen en kan hoge toerentallen gemakkelijk aan, waardoor hij geschikt is voor zware turbocompressor-tuning. De motor wordt veel gebruikt bij motorwissels, heuvelklim<\/em>, Time Attack en Drift. Gezien de hoge eisen die het rijden met de Diana stelt, voldeed de Japanse motor aan al haar verwachtingen.<\/p>\n\n\n\n

\n