{"id":43473,"date":"2025-11-21T09:54:29","date_gmt":"2025-11-21T08:54:29","guid":{"rendered":"https:\/\/www.italpassion.fr\/?p=43473"},"modified":"2025-11-21T09:54:29","modified_gmt":"2025-11-21T08:54:29","slug":"alfa-romeo-bimotore-16-c-toen-enzo-ferrari-wilde-reageren-op-de-overmachtige-duitse-machines-met-twee-540-pk-8-cilinders","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.italpassion.fr\/nl\/alfa-romeo\/alfa-romeo-bimotore-16-c-quand-enzo-ferrari-voulut-repliquer-aux-surpuissantes-machines-allemandes-avec-deux-8-cylindres-de-540-ch\/","title":{"rendered":"Alfa Romeo Bimotore 16 C: toen Enzo Ferrari terug wilde slaan op de supersterke Duitse machines met twee 8-cilinders van 540 pk!"},"content":{"rendered":"
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Na het domineren van de grand prix in de vroege jaren 1930, was het in 1934 een koude douche voor Alfa Romeo<\/a>. Het nieuwe Europese kampioenschap was gebaseerd op de Formula Libre, die een minimumgewicht van 750 kilo oplegde en volledige vrijheid over de motor bood. Terwijl het Milanese merk een vliegende start maakte met overwinningen in Monaco en de Grand Prix van Frankrijk, braken Mercedes en Auto-Union in de loop van het seizoen door en herschikten de kaarten.  <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Zwaar gesubsidieerd door het Nazi-regime lanceerden de twee Duitse fabrikanten geavanceerde machines met supervermogen waarmee ze de concurrentie konden verpletteren. Geconfronteerd met de 4,3-liter 16-cilinder van de Auto-Union Type A en de 4,0-liter in-line 8-cilinder van de Mercedes W25, die beide meer dan 300 pk leverden, had Alfa Romeo geen vermogen meer met zijn dappere maar ouder wordende P3, waarvan de 8-cilinder, vergroot tot 2,9 liter, slechts 255 pk kon leveren.<\/p>\n\n\n\n

Ferrari vs Duitsland<\/h2>\n\n\n\n

Halverwege de jaren 30 vond het nationalistische enthousiasme, versterkt door autoritaire fascistische regimes, een ideale uitlaatklep in de autosport. Snelheid, kracht, technologie en durf waren waarden die door de motorsport werden benadrukt en die bij uitstek geschikt waren om te worden ingezet en uitgebuit door autoritaire regimes die gebrand waren op propaganda en patriottische prestaties.<\/p>\n\n\n\n

Het is moeilijk te zeggen of de opdracht rechtstreeks van de hoogste regeringsniveaus kwam, maar in 1935 stelde de Scuderia Ferrari zichzelf de taak om terug te slaan tegen de brutale Duitse oorlogsmachines! Sinds 1933 was het de structuur van de 'Commendatore' (hij haatte deze bijnaam) die de deelname van Milanese eenzitters beheerde, in plaats van Alfa Corse, omdat de fabrikant zich in financi\u00eble moeilijkheden moest concentreren op auto's voor de weg. Laten we niet vergeten dat het merk toen onder controle stond van de IRI, een staatsorgaan dat door het fascistische regime was opgericht om de Italiaanse banken van een faillissement te redden en de nationale economie te steunen tijdens de Grote Depressie.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Om Duitsland tegen te gaan, had Enzo Ferrari een idee: in plaats van een nieuwe motor met grote cilinderinhoud te produceren, wat niet echt het handelsmerk is van de Italiaanse machinebouw, waarom niet twee motoren combineren? Het idee was om buiten de gebaande paden te denken. Alfa Romeo had dit immers al geprobeerd in 1931 met de Tipo A, of 12C-3500, die twee 1750cc 6-cilinders combineerde. Het Bimotore concept stond dus op de rails, maar het moest snel gaan want het groene licht werd laat gegeven, in januari 1935! De ontwikkeling moest worden versneld, tot maximaal een paar maanden, om zo snel mogelijk operationeel te zijn. Lugi Bazzi kreeg deze delicate taak, die zou worden uitgevoerd in Modena, in de Scuderia werkplaatsen. De Alfa Bimotore kon dus beschouwd worden als de allereerste racemachine die ontworpen en geproduceerd werd in de ateliers van Maranello!<\/p>\n\n\n\n

16 cilinders, maar ja!<\/h2>\n\n\n\n

Gezien de zeer korte tijd die beschikbaar was, baseerde Bazzi de auto op het chassis van de oude P3 en liet hij zich inspireren door de 'Aero' carrosserie die in 1934 samen met Breda was ontworpen voor snelheidscircuits. De wielbasis werd met 15 centimeter verlengd om plaats te bieden aan de twee 8-cilinder motoren. Maar in plaats van ze aan elkaar te koppelen, naast elkaar, werd er \u00e9\u00e9n voor de bestuurder geplaatst en de andere, ondersteboven gemonteerd, achter de bestuurder. Dit is een complexe opstelling, omdat de twee motoren aan elkaar gekoppeld moeten worden via een lange as, die verbonden is met een enkele versnellingsbak en koppeling. De beweging wordt overgebracht naar de achterwielen via twee V-vormige secundaire assen, net als bij de P3.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De tractie blijft beperkt tot de achteras, die in beweging wordt gebracht door een differentieel aan de uitgang van de drieversnellingsbak. De bestuurdersstoel is verplaatst boven de versnellingsbak, terwijl de brandstoftanks zijn verplaatst naar de zijkanten van de carrosserie, in de vorm van twee pontons. Met een mechanisme onder de versnellingspook kon de bestuurder de motoren loskoppelen om ze te starten voordat ze gesynchroniseerd waren, en het was ook mogelijk om met slechts \u00e9\u00e9n motor te rijden. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"
Foto Nicolas Anderbegani<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"
Foto Nicolas Anderbegani<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

De twee motoren, die elk 270 pk ontwikkelden met behulp van compressoren, hadden een cilinderinhoud van 6,3 liter en een totaal vermogen van 540 pk, bijna 80 meer dan de Auto-Union! Om je een idee te geven van deze cijfers: we zullen moeten wachten tot het begin van de jaren 1980 en de turbomotoren om een dergelijk vermogen terug te zien in de F1!<\/p>\n\n\n\n

Bimotore bijt in het stof in Libi\u00eb<\/h2>\n\n\n\n

In april, slechts een paar maanden na de lancering van het project, werd de Bimotore 16C getest op de snelweg Brescia-Bergamo. Hoewel het vermogen er was, met een topsnelheid die werd geschat op meer dan 330 km\/u, waren de ingenieurs en coureurs sceptisch over de stabiliteit en wendbaarheid van het monster, dat met zijn twee motoren net geen 1300 kilo woog en veel brandstof verbruikte! Afgezien van de Formula Libre diskwalificeerde de Bimotore zichzelf voor alle andere vormen van racen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Alleen is er geen tijd om uit te stellen. In mei vindt de Grand Prix van Tripoli plaats in het hart van de Italiaanse kolonie Libi\u00eb, op het razendsnelle circuit van Mellaha. De Duitse teams zullen er natuurlijk zijn en Alfa Romeo heeft de plicht om het tegen hen op te nemen! Op 'Italiaanse' bodem kon het fascistische regime niet nog een belediging accepteren. Er werden twee Bimotore gestuurd, in twee varianten: de 540 pk sterke 6,3-liter werd toevertrouwd aan Tazio Nuvolari, die was teruggekeerd na een seizoen bij Maserati. <\/p>\n\n\n\n

\n