Jeremy Clarkson test de Maserati MCPura: "Ik heb echt genoten van het rijden in deze supercar, en ik had een nog aangenamere verrassing".

Na onlangs terug achter het stuur van de Alfa Romeo Giulia QuadrifoglioJeremy Clarkson zet zijn rondreis door Italië voort. Deze keer gaat hij naar Modena met de nieuwe Maserati MCPura Cielode cabrioversie van de supercar met de drietand. In een essay gepubliceerd in The Times combineert de Britse journalist passie, ironie... en een nachtelijke inzinking.

Italië, een land dat zijn merken niet om zeep helpt

Clarkson begint zijn artikel met een bijna filosofische beschouwing. Waarom zijn er zoveel Britse merken verdwenen terwijl Italië zijn eigen merken heeft weten te behouden? Waar het Verenigd Koninkrijk Humber, Triumph en Rover ten onder zag gaan, heeft Italië Lancia, Lamborghini, Alfa Romeo, Ferrari, Fiat en Maserati in leven weten te houden. Volgens hem is het verschil cultureel. De Britten houden van mechanica. Italianen houden van auto's. Niet alleen van de onderdelen, maar van het hele object, bijna als een levend wezen. Lancia afschaffen om financiële redenen zou, schrijft hij, net zo ondenkbaar zijn als het Colosseum met de grond gelijk maken om een rotonde te verbreden. Zie Stellantis blijven investeren in Maserati Voor hem is het bijna irrationeel... en daarom diep Italiaans.

Een supercar van £300.000

De MCPura Cielo (afgeleid van de Maserati MC20) is het cabriovlaggenschip van het gamma. Onder de motorkap ligt een 3,0-liter twin-turbo V6 met een vermogen van 630 pk. Een vermogen dat Clarkson omschrijft als ideaal. Daarboven zou het angstaanjagend zijn. Daaronder is het nutteloos.

Op papier is de prijs meer dan 234.000 pond. En als je daar de carbonopties en een paar uitrustingsstukken aan toevoegt, loopt de rekening op tot ruim boven de 300.000 pond. Op dat niveau zou je een feest van kostbare materialen verwachten. Maar Clarkson is verrast, en niet noodzakelijk op een goede manier. De besturing leek hem afkomstig van een Fiat Punto (in werkelijkheid was het meer een Fiat 500), de stoelen waren stevig en het geheel was minder spectaculair dan hij had gehoopt. Zelfs het ontwerp, ondanks de grote drietand op de motorkap, komt hem bekend voor. En toch...

Plezier in de regen

De testrit vond plaats onder erbarmelijke weersomstandigheden: slagregen, ijzige kou, harde wind. Niet bepaald het ideale decor voor een Italiaanse supercar met cabriolet. En daar begint de verrassing.

In de natte modus is de auto beschaafd, comfortabel en bruikbaar. Clarkson benadrukt het gebruiksgemak, dat vergelijkbaar is met dat van een compacte auto als een Volkswagen Golf. Beter nog, er is veel opbergruimte voor en achter en genoeg ruimte om te rijden met een hoed op. Maar de echte schok voor Jeremy Clarkson, zijn aangename verrassing, kwam door een detail. Nadat hij de dag ervoor de rijhulpmiddelen had uitgeschakeld, ontdekte hij dat deze uitgeschakeld bleven toen hij de auto opnieuw startte. Een klein wonder op het gebied van regelgeving waar hij blij mee is. "Alleen daarom al zou ik hem kopen," zegt hij. In feite blijft de journalist herhalen dat hij niet van deze rijhulpmiddelen houdt.

Als de zon schijnt, laat de twin-turbo V6 zich met verve horen. Het geluid is niet bedwelmend, maar het is een doeltreffende begeleiding bij hard accelereren. Clarkson begon verliefd te worden op deze imperfecte, bijna discrete Maserati, ver weg van de opzichtigheid van sommige van zijn Britse rivalen.

Dan, de uitsplitsing

En dan moest er natuurlijk nog een twist aan het einde komen. Op de hoofdweg tussen zijn boerderij en zijn café krijgt de MCPura Cielo pech. Midden in de nacht. Op het moment van schrijven was het onmogelijk om te weten wat er gebeurd was. Net toen hij zich het gedoe voorstelde om de ultralage auto op een aanhanger te laden, startte de supercar plotseling weer. Clarkson heeft er sindsdien niet meer in durven rijden.

Diep van binnen onthult zijn artikel iets heel ontroerends. Jeremy Clarkson beschrijft zichzelf als een 'car guy'. Ondanks de pech, ondanks de gewone kunststoffen en de stratosferische prijs, besluit hij met een bijna melancholische noot: Maserati zien verdwijnen zou op hem hetzelfde effect hebben als de Uffizi Gallery (een museum in Florence) vernietigen om een elektriciteitsrekening te verlagen.

Uiteindelijk was zijn oordeel paradoxaal. Ja, de MCPura Cielo liet hem stranden. Maar ja, hij heeft er ook met veel plezier in gereden. En de meest aangename verrassing van allemaal was de herontdekking dat een supercar nog steeds onvolmaakt, vertederend... en diep Italiaans kan zijn.