Hij wachtte 4 jaar op de levering van zijn Ferrari Purosangue V12 voor 524.000 $: geërgerd verving hij hem uiteindelijk door een Tesla Y.

Sommige vergelijkingen doen je schrikken nog voor je de tweede regel hebt gelezen. Een Ferrari Purosangue V12 van $524.000 versus een Tesla Model Y? Op papier is het de perfecte confrontatie voor sociale netwerken: aan de ene kant, Maranello, productie in druppels en dalen, een natuurlijk geaspireerde 6,5-liter V12 en dat alles zal er nog zijn in 2026; aan de andere kant, elektrische efficiëntie, click-and-drives en onmiddellijke prestaties.

Maar dit verhaal gaat niet echt over een Ferrari-Tesla duel. Het is eerder het verhaal van één man, Brooks Weisblat , die bijna vier jaar wachtte op een Purosangue die hem als privilege was beloofd... voordat hij op het laatste moment afzag, zijn aanbetaling in ontvangst nam en naar huis reed in een Model Y Performance. Niet omdat een Tesla een FerrariMaar dat komt omdat, met alle vertragingen, stilte en verloren maanden, zelfs een Ferrari uiteindelijk te laat kan komen.

Toen hij bijna vier jaar geleden de Ferrari Purosangue bestelde, was hij ervan overtuigd dat hij op de goede weg was. Ferrari benaderde hem zelfs als een 'VIP', met de impliciete belofte dat hij als een van de eersten de V12 Purosangue zou krijgen. Het soort detail dat in Maranello net zoveel waard is als een handtekening onderaan een bestelformulier. Dus deed hij een aanbetaling van 30.000 $. En hij wachtte. Heel lang. Te lang. Leveringen kwamen en gingen: eerste, tweede, derde... en hij bleef achter op de kade, zonder duidelijke antwoorden en dat bijzonder irritante gevoel wanneer je het over een Ferrari hebt: dat van een nummer te zijn geworden.

De Purosangue is precies het tegenovergestelde van een 'redelijke' auto.

Op dat moment moet je de dingen op hun plaats zetten. Een Purosangue is nooit ontworpen om een wedstrijdje gezond verstand te winnen. Hij bestaat omdat Ferrari zichzelf een paradox heeft toegestaan: een groot formaat, vier zitplaatsen en een atmosferische 6,5-liter V12 die zich nog steeds staande houdt in het tijdperk van turbo's en batterijen. In de video doet alles denken aan die wereld: de motorkap die opengaat als een etalage, de 'monsterlijke' koolstofkeramische remmen, de 22-inch wielen voor en 23-inch wielen achter, de lijst met opties die zo lang is dat hij niet eens op het hoofdlabel past. En bovenal is het zo duidelijk wanneer de camera zich richt op het interieur: materialen, afwerking, sfeer... luxe 'à l'italienne', het soort luxe waar je niet over kunt praten, maar alleen kunt voelen.

Dit is waar de vergelijking met een Tesla Model Y wordt wat het echt is: een cultuurschok. Ja, je kunt de cijfers op een rij zetten en zelfs jezelf verrassen. Maar in de verbeelding van de auto-industrie is het alsof je een maatpak vergelijkt met een ultra-efficiënte technische outfit: elk kan een functie vervullen... alleen spreken ze niet dezelfde taal.

Te veel wachten

De kern van het verhaal is niet "Ferrari vs Tesla". Het gaat over tijd. Weisblat legt uit dat zijn Purosangue er uiteindelijk kwam: hij werd geproduceerd, hij kreeg er foto's van... toen nog maanden stilstand, met name 'in de haven', zonder levering. Uiteindelijk knapte er iets bij hem: hij vroeg om van de lijst geschrapt te worden en zijn aanbetaling terug te krijgen. En hij krijgt de controle terug. Hij kan de Tesla Model Y Performance meteen kopen. Hij kan erin rijden. Hij kan stoppen met wachten.

De details die hem deden overstappen naar Tesla

Zijn argumenten omvatten een aantal zeer prozaïsche dingen. De Tesla, zegt hij, heeft meer opslagruimte, een eenvoudigere aanpak en vooral een 'ready-to-live-in' ecosysteem. Hij wijst ook op een aantal verrassende afwezigen aan de kant van Ferrari, zoals het ontbreken van dashcamfuncties ondanks de aanwezigheid van meerdere camera's, of het ontbreken van sfeerverlichting. Hij heeft ook kritiek op de ergonomie: CarPlay is te 'aan de zijkant' en de bedieningselementen vereisen navigatie in plaats van natuurlijk te zijn, een logica die volgens hem niet goed past bij de belofte van een 'alledaagse SUV' made in Ferrari.

Tegelijkertijd herhaalt hij dat het interieur van de Purosangue "ongelooflijk goed" is, dat de kwaliteit indrukwekkend is. Dit is geen afwijzing van de Ferrari als object. Het is een afwijzing van de Ferrari als een rationeel dagelijks product, vooral na jaren wachten.

De cijfers die het debat voeden

Op het circuit (of beter gezegd, in acceleratietests) produceerde de Purosangue die hij testte solide cijfers: 0 tot 100 in 3,3 seconden, 0 tot 200 in 10,6 seconden. En daar wordt het verhaal perfect voor het internet: hij beweert dat hij 'nauwelijks' beter is dan een Model Y Performance... voor een prijs van 524.000 $ op het getoonde exemplaar. Maar de Purosangue heeft meer te bieden dan 0-100. Een natuurlijk geaspireerde V12 draait om toeren maken, mechanische respons en drama. Zelfs hij zegt het: je moet voor de toeren gaan om het beest wakker te maken, en het 'atmo' karakter impliceert een andere sensatie dan het directe koppel van een elektrische auto. Met andere woorden: Tesla wint het 'onmiddellijk resultaat'-spel, Ferrari speelt in de 'verlangen'-competitie.

Weisblat wijst erop dat er een 'hold' is van 18 maanden (d.w.z. geen snelle doorverkoop), en hij vraagt zich af wat er daarna zal gebeuren: wat gebeurt er na een eindeloze wachttijd en een model dat al een tijdje 'op de markt' is, als de prijzen tot rust komen? Wat als de korting heftig wordt? Ja, 'op papier' ziet een Model Y Performance er misschien formidabel uit voor dat geld. Maar het echte verhaal is er een van een liefhebber die zijn Ferrari wilde (een echte, een zeldzame, een V12) en stuitte op wat luxe nooit zou mogen toestaan: de slijtage van het wachten.