Hij koopt een goedkope Ferrari 812 die een ongeluk heeft gehad en repareert hem in 24 uur... maar de motor heeft een ernstig probleem.

Koop een Ferrari goedkoop is vaak een gok. Matt Armstrong is een vaste klant: hij vond de zijne op een veiling van beschadigde voertuigen. Zonder de prijs te noemen, zou dit de goedkoopste van allemaal zijn. Ferrari 812 op de markt. De advertentie beloofde het bijna onmogelijke: een 812 met een ongevalhistorie, ongeveer 9.000 mijl op de klok (14.400 km) en vooral een geruststellende omschrijving: 'rijklaar'. Wanneer de vrachtwagen de auto aflevert, werkt de illusie even, want vanaf de achterkant ziet hij er bijna toonbaar uit. Maar zodra je ermee rondrijdt en hem weer in de garage zet, is de realiteit anders: de hele voorkant heeft een flinke klap gekregen. En behalve de kunststoffen zijn het de details die de meest doorgewinterde bestuurders zorgen baren... want een Ferrari kan een bumper vergeven, geen motor.

Olie waar het nooit mag zijn

Zelfs voordat je de auto probeert te starten, is het onmogelijk om hem uit de parkeerstand te krijgen. Je moet de Ferrari-procedure doorlopen, toegang krijgen tot de versnellingsbak aan de achterkant via de gereedschapsset en hem in neutraal zetten. Dat is het, de 812 rijdt. En dan het eerste probleem: olie in de inlaat, in het luchtfiltergebied. Hoe kon dit gebeuren? Was de auto gekanteld en op zijn neus in een greppel beland? Of in een onwaarschijnlijke positie vervoerd?

Het moment dat de stemming bepaalt, komt bij de controle van de peilstok. De olie is melkachtig. Alsof er water bij is gekomen. En in een motor, vooral een V12 van dit kaliber, belooft dit mengsel nooit veel goeds. Als er water of olie in een cilinder zit, kan de motor vastlopen en een drijfstang verdraaien als je hem probeert te starten. De prioriteit ligt niet meer bij de carrosserie of de '24-uursuitdaging'. De prioriteit is om te begrijpen of de V12 nog leeft.

De methode is radicaal: verwijder de bougies één voor één en inspecteer elke cilinder met een camera. Op een 812 is dat twaalf keer dezelfde handeling. De spanning neemt geleidelijk af: niets modderigs, niets verzopen. De bougies zien er normaal uit. De cilinders zien er schoon uit. Het is goed nieuws... maar nog niet het einde.

De motor "braakt

Ze proberen de V12 te starten. Onmiddellijke opluchting... maar al snel spuugde de motor slib uit. De diagnose: olie (en water) was het carterventilatiesysteem binnengedrongen. Twee mogelijkheden. Of de auto is gekanteld (waardoor de olie is weggelopen) of het probleem is ernstiger: warmtewisselaar, pomp of cilinderkoppakking. Dus het plan is om alle olie af te tappen en er schone olie in te doen. Uiteindelijk lijkt de motor normaal te lopen. Hij maakt een 'normaal' geluid als het grootste deel van het oliemengsel is afgetapt. Maar dit is maar van korte duur, want de olie wordt snel weer melkachtig. Waar komt het water vandaan?

Terwijl de motor onder toezicht blijft, verandert het '24-uurs reparatieproject' in een marathon: de hele voorkant uit elkaar halen, radiateurs die niet in orde zijn, onderdelen die vervangen moeten worden, aluminium structuur die rechtgezet of opnieuw gemaakt moet worden. Een beetje plamuur hier, een reparatie daar. Het interieur werd niet gespaard: airbags geactiveerd, gordels moeten worden gereviseerd, airbagmodule moet worden opgestuurd om crashgegevens te wissen, dashboard moet worden verwijderd en daarna opnieuw worden gemaakt. Resultaat: 24 uur was niet ambitieus... het was naïef.

De olie is nog steeds melkachtig na verschillende cycli

Later zijn de reparaties aan de auto in volle gang. Hij heeft zelfs een nieuwe look gekregen, met een gewaagde groene tint, een agressieve carbon kit en een cosmetische transformatie die je de oorspronkelijke staat zou doen vergeten. Maar toen het tijd was om de auto aan de kant te zetten en serieus onderhoud te gaan plegen, was de olie nog steeds troebel. Na drie keer aftappen zou hij weer schoon moeten zijn. Maar dat is niet zo. En als de olie melkachtig blijft.

Ze onderzochten de meest logische mogelijkheid: het koelsysteem. De druk was niet goed. Ze vulden het met water, controleerden de onderkant van de auto: er was geen directe waterval ter hoogte van het carter. Toen vonden ze eindelijk een lek: een simpel pijpje met een gat erin. Maar het gat verklaarde waarom het circuit de druk niet kon vasthouden, niet waarom de olie troebel was.

De ontknoping

Ze gaan door met nieuwe zuiveringen. Het gaat een beetje beter. Nieuwe cyclus. Nog een cyclus. En uiteindelijk, rond de zesde olieverversing, begint de olie op olie te lijken. Niet meteen perfect, maar gezond genoeg om een nieuw filter te plaatsen en door te gaan naar de volgende fase. Maar het mysterie blijft: hoe is het water erin gekomen? Was het een eenmalige gebeurtenis die verband hield met het ongeluk, het transport, een lek of een verkeerde behandeling? Ze weten het niet.

Wat volgt is een soort beloning: een Ferrari met een dashboard zonder zorgwekkende lampjes en een auto die in niets lijkt op het wrak dat bij de start op het podium lag. Uiteindelijk wordt de uitdaging die 24 uur had moeten duren 54 uur, maar het resultaat is nog steeds ongelooflijk.