Hij dacht dat hij zijn Ferrari 360 tot in de perfectie had gerestaureerd, maar een professionele bodybuilder vertelt hem dat hij opnieuw moet worden gerestaureerd.

Negen maanden lang geloofde hij erin. Negen maanden van opgeofferde weekenden, lange avonden, het bestellen van stukken, het maken van nauwgezette keuzes, het finetunen van details tot het punt van obsessie. Voor Ratarossa, een Britse YouTuber die bekend staat om het herrijzen van Ferrari die velen als verloren zouden beschouwen, is deze 360 Challenge niet zomaar een auto: het is zijn dagelijkse metgezel, de auto waarin hij vaak rijdt, de auto die de ietwat onredelijke passie belichaamt die hem al meer dan vijftien jaar drijft om 308's, 328's, 512 BB's te redden... dromend om op een dag een F40 tegen te komen om te restaureren. En dat is het nou net: deze keer was het project geen redding op het nippertje. Het was 'zijn' Ferrari.

De trots van een "fabrieksbaan

Wanneer de 360 uit de werkplaats komt, lijkt alles te kloppen. Complete demontage, volledig lakwerk, nieuw interieur, nieuwe remmen, schoongemaakt en gerestaureerd motorcompartiment. Het is het soort opknapbeurt waarbij je binnen tien centimeter wilt kunnen komen, bukken, zoeken naar het kleine beestje... en niets vinden. Om het uiterlijk te verfraaien, heeft Ratarossa aangedrongen op een heel specifiek detail: een driekleurige streep in de stijl van de Ferrari Challenge Stradale, aangebracht op de diepzwarte carrosserie. Een duidelijke knipoog naar de 'fabrieksstijl', zoals hij het zelf zegt.

De driekleurige strip die dromen in nachtmerries verandert

In het begin is het bijna niets. Een micro-imperfectie. Dan nog een. En opeens: bobbels, scherpe barsten, zichtbare randen onder de vernis. Alsof er met een scalpel in de verf is 'gesneden'. In zijn eerste video over dit onderwerpRatarossa beschreef al een fenomeen dat met de week erger werd: het vinyl leek te krimpen, waardoor een trede onder de lak zichtbaar werd. Al snel bleef het probleem niet langer beperkt tot één hoek van de motorkap: het breidde zich uit, klom en strekte zich uit over de hele lengte van de auto, tot aan het dak. En daar begint de echte nachtmerrie, die niet meer gemakkelijk te repareren is.

Op weg naar de profs: de lijst met gebreken

In zijn nieuwe video besluit Ratarossa niet langer te gissen, maar op het oog te analyseren en zich af te vragen of "het nog wel kan". Hij neemt de Ferrari mee naar wat hij 'de professionals' noemt, de SG Brothers, een team dat hij naar eigen zeggen erg mag en vertrouwt. Ze hebben al aan zijn auto's gewerkt. Onlangs aan een 308, maar ook aan een 360 Challenge Spider, die van Rosso Corsa naar een andere tint rood ging, met een toegevoegde streep... zonder problemen. Deze keer is de sfeer vanaf de eerste paar minuten anders. Hij is niet op zoek naar een geruststellend advies. Hij komt voor de waarheid: wat is er gebeurd en vooral, hoe ver moet je teruggaan om een goede reparatie uit te voeren? En het antwoord laat niet lang op zich wachten.

Sunny, een van de carrosseriebouwers, windt er geen doekjes om: te oordelen naar de algemene staat van de lak heeft hij de indruk dat er veel te veel laklagen te snel zijn aangebracht, zonder voldoende rekening te houden met de droogtijden. Waar een zuiver proces zou bestaan uit aanbrengen, laten drogen, schuren, opnieuw lakken, gecontroleerde herhaling... beschrijft hij hier het tegenovergestelde: een 'one-shot' constructie, tot op het punt dat hij het heeft over zeven of acht lagen in één keer. Met, als bonus, wat het oog nooit vergeeft op een zwart lichaam: druppels, overal.

De strip trok over de hele lengte in, maar er waren ook abnormaal veel druppels. Geen klein, geïsoleerd druppeltje dat lokaal wordt opgepikt. Meer een "vloedgolf", in hun woorden. Zozeer zelfs dat Sunny deze ironische zin uitspreekt: het is bijna een "kunst" om op bepaalde plaatsen druppels te maken. Het probleem is dat hoe meer druppels er zijn, hoe illusoirder het wordt om ze allemaal op te ruimen met eenvoudig, gericht schuren. Sunny legt uit dat één of twee druppels soms de dag kunnen redden. Maar in dit geval wordt het hele paneel, of zelfs de hele auto, aangetast. Het idee alleen al om "elk defect één voor één te verhelpen" lijkt op een stormloop. En alsof dat nog niet genoeg is, duiken er ook nog andere afwijkingen op: gebieden waar de verf is 'opgeblazen', defecten rond bepaalde verbindingen, nabewerkingen die niet goed in elkaar zitten.

Alles weer in elkaar zetten?

Ratarossa probeert niet langer zijn ego te redden, hij probeert zijn budget te redden. Hij zegt het eerlijk: hij heeft al een keer betaald. De eerste garage, zegt hij, "waste zijn handen in onschuld". En nu moet hij weer betalen... zonder een dergelijke rekening te hebben voorzien. Dus stelt hij de vraag die elke eigenaar vreest: kunnen we voorkomen dat we het hele ding uit elkaar halen? Kunnen we vermijden te ver te gaan, terug te gaan naar de basis, de ruiten te verwijderen, de bekleding te verwijderen? Het antwoord is 'nee'. Maar op het dak en de uitbouwen moet je verwijderen wat in de weg zit en het werk goed overdoen als je een blijvend resultaat wilt. De aflevering is nog niet voorbij. De Ferrari 360 Challenge komt terug. Het zal beter zijn. Hij mikt op 2026 en hij wil geloven dat het deze keer de juiste zal zijn.