In 1977 ontwikkelde Ferrari in het geheim een F1-auto met 6 wielen... en liet zelfs een valse foto rondgaan om de concurrentie voor de gek te houden.

In 1976 baarde Tyrrell opzien met de P34, ontworpen door Derek Gardner: de eenzitter had 6 wielen, waaronder 4 kleine aan de voorkant. Deze gedurfde oplossing was ontworpen om meer oppervlakte in contact te brengen met de grond, en dus meer grip, terwijl de luchtweerstand werd verminderd. De podiumplaatsen die aan het begin van het seizoen werden behaald, en vooral de één-twee-finish van het team in Zweden, lijken de validiteit van deze oplossing te bevestigen.

Als gevolg hiervan ontwikkelden andere teams 6-wiel prototypes, maar met andere oplossingen, want de P34 had een aantal valkuilen: onderstuur, snelle bandenslijtage en de noodzaak om speciale banden van verschillende maten te gebruiken, waardoor Goodyear stopte met de ontwikkeling van banden. In 1977 viel het Tyrrell-team terug in de hiërarchie omdat het niet in staat was om door te gaan met de ontwikkeling van dit concept.

Eind 1976 vermeldde het Italiaanse tijdschrift Autosprint geruchten over een Ferrari «6-wieler», zonder dat er ook maar één foto bij zat. Maar het gerucht was gegrond... In tegenstelling tot Tyrrell nam Ferrari het idee over van de vooroorlogse Auto-Union of de Alfa Romeo V16: twee wielen aan de achterkant, op dezelfde as en even groot als de voorwielen.

Een technische uitdaging

Tijdens tests die in maart 1977 in Fiorano zijn uitgevoerd, heeft Sante Ghedini, hoofd public relations bij Ferrari, Hij nodigde een kleine groep fotografen en journalisten uit om te stoppen met het maken van foto's, omdat de Scuderia op het punt stond haar geheim te onthullen. Toen het testen van de 312T2 voltooid was, nam Niki Lauda plaats in een eenzitter genaamd de 312T6. Het was dus waar: de Scuderia experimenteerde met een auto met zes wielen! Verdere tests werden uitgevoerd in Nardo, vlakbij Lecce, op het snelheidscircuit, waar de 300 km/u werd overschreden.

Ferrari overwoog verschillende oplossingen om de prestaties van de 4 achterwielen te optimaliseren, waaronder het monteren van een krukas tussen de wielen om de rotatie te regelen. Het idee was dat het binnenste wiel minder snel zou draaien dan het buitenste wiel in bochten. Dit systeem bracht echter andere beperkingen met zich mee, zoals de koppeling met de versnellingsbak, het extra gewicht dat werd gegenereerd en de gewichtsverdeling. Dat was niet het enige probleem: het meest voor de hand liggende was dat de 312T6 de maximale breedte van een eenzitter overschreed! De T6 was 2,14 meter breed, vergeleken met de 2,03 meter van de T2. Wat hij aan lengte won ten opzichte van de P34, verloor hij aan breedte. Je kunt je ook voorstellen hoe moeilijk het is om in Monaco te rijden, waar je vlak langs de rails rijdt...

Gom puzzel

De banden leverden ook andere problemen op, met aanzienlijke radiale vervorming bij hoge snelheden, waardoor het contactoppervlak met het asfalt en de wendbaarheid van de auto aanzienlijk werden verminderd. Ferrari testte uiteindelijk een andere oplossing, met kleinere dubbele achterbanden die de luchtweerstand verminderden, een rijhoogte die 6 centimeter lager was om het zwaartepunt te verbeteren, een betere luchtstroom en minder vervorming. Het gewicht dat werd veroorzaakt door de extra banden en velgen, allemaal aan de achterkant, betekende dat de carrosserie en de ophanging moesten worden versterkt. De auto kreeg daarom extra aanpassingen, waaronder een verkorting van de lengte van de aandrijfassen.

De productie van de speciale banden zelf bleef echter lastig. Zoals al was gebleken bij de Tyrrell P34, waren de exclusieve contracten van een team met een bandenleverancier al een groot probleem.

De FIA houdt voet bij stuk

Na nog meer onsuccesvolle sessies met Lauda en Regazzoni, waarvan er één eindigde in een crash, kondigde Ferrari in het voorjaar van 1977 aan dat het zou stoppen met het testen van de T6 totdat Goodyear speciale banden zou leveren. Hoe het ook zij, de FIA verbood auto's met zes wielen uiteindelijk in 1982, terwijl Williams werkte aan een vergelijkbare eenzitter waarvan de tests veelbelovend waren. De T6 was al naar het kerkhof van onafgemaakte projecten verwezen.

Zelfs toen al was F1 een broedplaats voor spionage, lekken en geruchten. In 1976 lekte Ferrari zelfs een foto van een 312T8 met 8 wielen (vier voor, vier achter). Het was duidelijk een fotomontage, onderdeel van de gebruikelijke hoax om andere teams aan te moedigen om zinloze ontwikkelingsprojecten te starten die veel tijd en middelen kostten. Je kunt je ook de beproeving voorstellen van de monteurs die de banden moesten verwisselen!