Op slechts 31-jarige leeftijd kocht deze vrouwelijke monteur haar eerste Ferrari: een Testarossa die ze elke dag zou gebruiken.

In de collectieve verbeelding Ferrari Testarossa wordt geassocieerd met de jaren 80, neonverlichting, slaapkamerposters en garages met airconditioning waar je alleen met je slippers aan naar binnen kunt. In Jay Leno's Garage is het precies andersom. Voor Jay Leno komt een jonge vrouw met haar Testarossa uit 1987 om rustig uit te leggen dat ze van plan is om hem dagelijks te gebruiken, om hem te slijten, om ermee te leven en om er kilometers mee te maken.

Haar naam is Victoria Bruno. Ze is geen verzamelaar of erfgename. Ze is een monteur. Ferrari, Ze is gespecialiseerd in oude auto's, auto's die nog ruiken naar hete olie en metaal, auto's waarbij de diagnose eerst met het gehoor en de vingers wordt gesteld. Bovenal heeft ze een heel eenvoudig idee: als je van een auto houdt, rijd je ermee, ongeacht wat andere mensen ervan vinden.

Stop met “Ferrari dromen” en onderneem actie

Victoria vertelt niet het verhaal van een stormachtige opkomst naar roem. In plaats daarvan vertelt ze over een opgebouwd, bijna methodisch traject. Ze zegt dat ze op haar 27e weer naar school is gegaan en nog maar een paar jaar in het vak zit. Haar tijd op het McPherson College, in de Verenigde Staten, staat centraal in haar verhaal: een opleiding gericht op autorestauratie, met een praktische focus op mechanica, carrosserie, metaalbewerking, bekleding... kortom, alles wat een droom van een oude auto verandert in een echte vaardigheid.

En ze claimt deze vaardigheid als een vorm van vrijheid. Jay Leno vat het op zijn eigen manier samen: ze bezit de kostbaarste valuta in de oude wereld: het vermogen om zichzelf te onderhouden en te repareren.

Een Testarossa die al jaren “slaapt

De Testarossa die ze koopt is geen perfecte auto. En juist dat maakt hem toegankelijk en interessant. De auto heeft voor haar twee eigenaren gehad en de laatste zou hem zo'n 23 jaar hebben gehouden... en in al die tijd slechts zo'n 2.000 mijl hebben afgelegd. Het resultaat is een Ferrari met een zeer lage kilometerstand, maar die heeft geleden onder de ergste vijand van een Italiaanse machine: immobiliteit. De auto arriveert met de typische tekenen van een lange winterslaap: originele banden, groot uitgesteld onderhoud en het gevoel dat een simpele herstart niet genoeg is, een grondige revisie is nodig.

Dit is waar het verhaal interessant wordt, want Victoria koopt niet zomaar een Testarossa: ze brengt hem terug op de weg. Ze vertelt over een grote revisie die ze zelf heeft uitgevoerd, met een klus waar zelfs Jay Leno van onder de indruk was: het verwijderen van de wieg om goed bij de motor te kunnen en te vervangen wat vervangen moest worden. Riemen, afdichtingen, slangen, een nieuwe waterpomp... en alle opknapbeurten die nodig waren om van de auto weer een betrouwbare machine te maken, geen wispelturige diva. Ze heeft ook de remmen gereviseerd en de dynamo door specialisten laten reviseren. Monteur zijn betekent niet alleen weten waar je tijd in moet steken, waar je je normen moet stellen en wanneer je een onderdeel moet toevertrouwen aan degene wiens werk het is.

Zwart op zwart

Visueel wijkt haar Testarossa een beetje af van het gebruikelijke: hij is zwart op zwart, ver van het felrode cliché. En het wordt nog beter: Victoria legt uit dat haar auto “Monodado”-velgen heeft, met een centrale moer, een detail dat liefhebbers aanspreekt en verwijst naar het competitie-DNA. Ze zegt zelfs dat ze nog enkele zeldzame items in de gereedschapskist heeft, zoals het originele klemgereedschap.

Victoria doorbreekt een ander cliché: dat van een Ferrari die “te ingewikkeld” is. Voor haar draait alles om moeren en bouten. Eenvoudige systemen, als je ze met methode en vertrouwen benadert. Ze praat over mechanische injectie (Bosch), distributie, enz. zonder ooit te proberen indruk te maken.

Zijn doel: 12.000 mijl → 112.000 mijl

Ze kocht de auto met ongeveer 12.000 mijl en ze wil er 112.000 mijl mee rijden. Om van een Testarossa een Ferrari te maken met een hoge kilometerstand, om er verantwoordelijkheid voor te nemen, om er goed voor te zorgen. Het is bijna een manifest: weigeren heilig te zijn, weigeren het idee te accepteren dat een oude supercar immobiel moet blijven om “bewaard” te worden.

Als je een 31-jarige monteur (binnenkort 32, zegt ze) ziet rondrijden in een zwarte Testarossa, niet om te provoceren, maar omdat ze hem heeft gewonnen met haar vaardigheden... dan snap je waarom Jay Leno lacht. Het is niet zomaar een Ferrari. Het is een Ferrari met een leven. En een eigenaar die besloot dat de beste manier om ervan te houden was om ermee te rijden.